Newsy

Depositphotos_230387252_s-2019.jpg

Osoby wykonujące zawód medyczny, w tym lekarze, pielęgniarki, fizjoterapeuci, czy ratownicy medyczni mogą uzyskać od podmiotu leczniczego dodatkowe świadczenia, jeżeli udzielają świadczeń w podmiotach zobowiązanych do realizacji świadczeń opieki zdrowotnej w związku z walką z COVID-19. Wynika to aktualnie z polecenia Ministra Zdrowia z dnia 1 listopada 2020r. – Prezes NFZ ma obowiązek przekazania podmiotom leczniczym dodatkowych środków finansowych w tym celu.

grupy uprawnione 

Uprawnienie do dodatkowego świadczenia pieniężnego obejmuje osoby wykonujące zawód medyczny:

  1. gdy uczestniczą w udzielaniu świadczeń zdrowotnych i mają bezpośredni kontakt z pacjentami z podejrzeniem i z zakażeniem wirusem SARS-CoV-2 -> w szpitalach II i III poziomu zabezpieczenia COVID-owego;
  2. gdy udzielają świadczeń zdrowotnych -> w ramach izby przyjęć, SOR lub zespołów ratownictwa medycznego;
  3. gdy wykonują czynności diagnostyki laboratoryjnej -> w laboratoriach szpitalnych I, II i III poziomu zabezpieczenia (z którymi NFZ zawarł umowę na wykonywanie testów w kierunku SARS-CoV-2 i zostały wpisane na listę Ministerstwa Zdrowia).

bezpośredni kontakt

Polecenie nie wyjaśnia, jak należy rozumieć powyższy zwrot dot. udzielania świadczeń „w bezpośrednim kontakcie z pacjentami z podejrzeniem lub zakażeniem wirusem SARS-CoV-2”. Pewnego rodzaju podpowiedź została zawarta w piśmie Ministra Zdrowia do Prezesa Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia 02 lutego 2021r. (https://nil.org.pl/uploaded_files/art_1612447732_mz-do-pan-prof-dr-hab-med-andrzej-matyja-prezes-naczelnej-rady-lekarskiej.pdf).

W piśmie tym wskazano, że „bezpośredni kontakt” z pacjentem z podejrzeniem lub zakażeniem wirusem SARS-CoV-2:

  • powinien być faktyczny, a nie tylko potencjalny,
  • nie powinien mieć charakteru incydentalnego
  • powinien wynikać z faktycznie wykonywanych zadań lub udzielanych świadczeń zdrowotnych na rzecz ww. pacjentów.

Trzeba przyjąć, że „bezpośredni kontakt” z pacjentem COVID-owym mają osoby wykonujące regularnie swoje czynności medyczne w ramach codziennych obowiązków, gdy np. udzielają konsultacji, czy przeprowadzają badanie osób zakażonych lub podejrzanych o zakażenie w izbach przyjęć, czy na SOR.

Potwierdzeniem powyższego jest pismo z Ministerstwa Zdrowia z dnia 18 grudnia 2020r. skierowane do Ogólnopolskiego Związku Zawodowego Lekarzy, gdzie wyraźnie wskazano, że polecenie nie wprowadza ograniczenia kręgu osób uprawnionych do świadczenia dodatkowego tylko do personelu zatrudnionego na oddziale szpitali II lub III poziomu zabezpieczenia (https://www.ozzl.org.pl/images/Odpowied%C5%BA_z_Ministerstwa_Zdrowia.pdf).

W zakresie dot. pozostałych grup uprawnionych jest mowa jedynie o udzielaniu świadczeń zdrowotnych w ramach izby przyjęć, SOR lub zespołów ratownictwa medycznego / wykonywaniu czynności diagnostyki laboratoryjnej w tych podmiotach. Polecenie nie nakazuje, aby te dwie grupy osób uprawnionych musiały mieć styczność – „bezpośredni kontakt” z pacjentami zakażonymi lub podejrzanymi o zakażenie na COVID-19.

wysokość dodatku

Wysokość świadczenia dodatkowego wynosi 100% wynagrodzenia danej uprawnionej osoby, przy czym nie może więcej niż 15 000 zł (w poprzedniej wersji polecenia kwota ta miała być równa 50% wynagrodzenia danej osoby oraz nie mogła być wyższa niż 10 000 zł). Świadczenie dodatkowe podlega proporcjonalnemu obniżeniu za dany miesiąc, gdy dana osoba uprawniona będzie świadczyć pracę przez niepełny miesiąc.

Wysokość dodatkowego świadczenia jest uzależniona jedynie od wysokości miesięcznego wynagrodzenia danej uprawnionej osoby – polecenie Ministra Zdrowia nie przewiduje żadnych innych kryteriów przy obliczaniu jego wysokości, np. minimalnej liczby godzin pracy z pacjentem zakażonym, przebywania w kombinezonie ochronnym, czy ilości „obsłużonych” pacjentów. Nie ma także podstaw domagania się przez dyrekcje szpitali sporządzania przez lekarzy listy, czy wykazu czasu poświęconego na pacjentów COVID-owych.

Warunkiem otrzymania dodatku jest uprzednie zgłoszenie danej osoby uprawionej do oddziału wojewódzkiego NFZ przez kierownika podmiotu leczniczego.

Karol Kolankiewicz

adwokat 

——————————-
Karol Kolankiewicz jest adwokatem – członkiem Pomorskiej Izby Adwokackiej w Gdańsku; od 2017r. pełni funkcję Prezesa Instytutu – Specjaliści Prawa Ochrony Zdrowia w Gdyni; od 2008 roku nieprzerwanie świadczy pomoc prawną dla Okręgowej Izby Lekarskiej w Gdańsku; specjalizuje się w sprawach związanych z prawem medycznym; prowadzi szkolenia z zakresu prawa medycznego, karnego oraz z zakresu ochrony danych medycznych; autor licznych publikacji z zakresu prawa medycznego m.in. dla Pomorskiego Magazynu Lekarskiego, Wydawnictwa Wolters Kluwer Polska, czy Wydawnictwa Wiedza i Praktyka


attention-303861_640.png

Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych (PUODO) nałożył administracyjną karą pieniężną w wysokości ponad 85 tys. zł (decyzja z dnia 5 stycznia 2021r., DKE.561.11.2020) na placówkę medyczną:

  • za niewykonanie nakazu zawiadomienia pacjentów o naruszeniu ich danych osobowych
  • za brak przekazania im zaleceń dotyczących zminimalizowania potencjalnych negatywnych skutków zaistniałego incydentu .

Naruszenie polegało na nieuprawnionym skopiowaniu przez byłego pracownika danych osobowych 100 pacjentów z systemu informatycznego przychodni celem wykorzystania ich do marketingu własnych usług. Naruszenie dotyczyło następujących kategorii danych osobowych pacjentów: numeru PESEL, imion i nazwisk, imion rodziców, daty urodzenia, adresu zamieszkania lub pobytu oraz numeru telefonu.

W toku postępowania PUODO wezwał placówkę do niezwłocznego zawiadomienia osób, których dane dotyczą, o naruszeniu ochrony ich danych osobowych oraz przekazania im zaleceń odnośnie zminimalizowania potencjalnych negatywnych skutków zaistniałego naruszenia.

Następnie PUODO wezwał placówkę m.in. do przedstawienia wykazu osób, którym przekazano ww. informacje o naruszeniu i zaleceń oraz informacji o sposobie ich przekazania oraz dowodów na ich przekazanie (kopii 10 przykładowych zawiadomień wraz z potwierdzeniem ich nadania). Placówka w odpowiedzi wskazała, że nie jest w stanie takiej listy stworzyć, gdyż nie posiada wiedzy, których pacjentów dane zebrał ww. pracownik, zaś w placówce leczy się znacznie więcej osób, na skutek czego powiadomienie wszystkich o możliwości naruszenia ich danych osobowych było niewykonalne. Na skutek tego pacjenci nic nie wiedzieli o naruszeniu danych.

Zdaniem PUODO właściwe wywiązanie się z tego obowiązku pozwoliłoby pacjentom:

  • zrozumieć, na czym polegało naruszenie ochrony ich danych osobowych,
  • poznać możliwe konsekwencje zdarzenia
  • dałoby szansę dowiedzieć się, jakie działania mogą podjąć w celu zminimalizowania ewentualnych negatywnych skutków.

Przypomnieć trzeba, że zgodnie z art. 34 RODO, jeżeli naruszenie ochrony danych osobowych może powodować wysokie ryzyko naruszenia praw lub wolności osób fizycznych, administrator bez zbędnej zwłoki zawiadamia osobę, której dane dotyczą, o takim naruszeniu.

Zawiadomienie powinno zostać sformułowane jasnym i prostym językiem – powinno zawierać co najmniej następujące informacje:
– imię i nazwisko oraz dane kontaktowe inspektora ochrony danych;
– opisywać możliwe konsekwencje naruszenia ochrony danych osobowych;
– opisywać środki zastosowane lub proponowane przez administratora w celu zaradzenia naruszeniu ochrony danych osobowych.

W jeszcze innej sprawie PUODO (decyzja z dnia 20 listopada 2018 r., ZWAD.405.29.2018) wskazał, że zawiadomienia przesłane do osób, których dane dotyczą, nie są prawidłowe, jeżeli nie zawierają dostatecznego opisu możliwych negatywnych konsekwencji naruszenia ochrony danych osobowych, na jakie mogą być narażone osoby, których dane dotyczą, oraz proponowanych przez administratora środków w celu zminimalizowania negatywnych skutków naruszenia.

Karol Kolankiewicz
adwokat

———-
Karol Kolankiewicz jest adwokatem – członkiem Pomorskiej Izby Adwokackiej w Gdańsku; współzałożyciel Instytutu – Specjaliści Prawa Ochrony Zdrowia; od 2008 roku nieprzerwanie świadczy pomoc prawną dla Okręgowej Izby Lekarskiej w Gdańsku; świadczy także usługi doradztwa prawnego dla podmiotów leczniczych; specjalizuje się w sprawach związanych z prawem medycznym i ochroną danych osobowych, jak również w sprawach karnych, odszkodowawczych oraz związanych z ochroną dóbr osobistych; prowadzi szkolenia z zakresu prawa medycznego, karnego oraz z zakresu ochrony danych medycznych; autor licznych publikacji z zakresu prawa medycznego m.in. dla Pomorskiego Magazynu Lekarskiego, Wydawnictwa Wolters Kluwer Polska, czy Wydawnictwa Wiedza i Praktyka.


3.jpg

Lekarz ma możliwość odbywania szkolenia specjalizacyjnego (w tym dyżurów medycznych) w ramach wolnych miejsc szkoleniowych w trybie pozarezydenckim m.in.

  1. na podstawie umowy cywilnoprawnej w wymiarze odpowiadającym wymiarowi pełnoetatowego zatrudnienia, zawartej z podmiotem prowadzącym szkolenie specjalizacyjne w danej dziedzinie medycyny. W takiej umowie musi zostać określony tryb odbywania szkolenia specjalizacyjnego i zakres wzajemnych zobowiązań na czas trwania szkolenia specjalizacyjnego;
  2. na podstawie umowy cywilnoprawnej o szkolenie specjalizacyjne, zawartej z podmiotem prowadzącym szkolenie specjalizacyjne. Także w tym przypadku w umowie musi zostać określony szczegółowy tryb odbywania szkolenia specjalizacyjnego i zakres wzajemnych zobowiązań na czas jego trwania. W tym punkcie dodano jednak zastrzeżenie, że określona w umowie wysokość wynagrodzenia nie może być niższa niż wysokość minimalnej stawki godzinowej za pracę (ustalonej na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę).

dwa różne przypadki

Dokonując analizy obu przepisów należy dojść do wniosków, że ustawodawca celowo rozróżnił dwa rodzaje umów cywilnoprawnych umożliwiających odbycie szkolenia specjalizacyjnego. Nie budzi żadnych wątpliwości, że w każdym z dwóch przypadków konieczne jest uregulowanie w umowie trybu odbywania szkolenia specjalizacyjnego i zakresu wzajemnych zobowiązań. W tym zakresie lekarz zamierzający odbyć szkolenie specjalizacyjne musi powyższe kwestie uzgodnić z podmiotem prowadzącym szkolenie specjalizacyjne. Zauważyć należy istotne różnice.

W przypadku umowy cywilnoprawnej wskazanej powyżej w pkt. 2 z pewnością jest mowa o umowie odpłatnej – umowa musi bowiem przewidywać, że lekarz będzie otrzymywał wynagrodzenie. Wskazuje na to jednoznacznie użyty zwrot: ”wysokość wynagrodzenia nie może być niższa niż wysokość minimalnej stawki godzinowej za pracę”. Nadto przepis nie nakazuje zawarcia umowa na „pełen” etat, tak jak w przypadku drugiego rodzaju umowy.

Z kolei w przypadku umowy cywilnoprawnej wskazanej powyżej w pkt 2 takiego zwrotu nie zawarto, nie zawarto także innego, który odnosiłby się do kwestii wynagrodzenia. Dla porządku zauważyć należy, że nie zawarto także określenia, które wprost przewidywałoby możliwości odbywania szkolenia specjalizacyjnego nieodpłatnie.

Przepis nakazuje jedynie, aby lekarz realizował szkolenie „w wymiarze odpowiadającym wymiarowi pełnoetatowego zatrudnienia”. Wobec braku wskazówek w samym przepisie, będzie to zapewne wymiar czas pracy, o którym mowa w art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, czyli co do zasady czas pracy nie powinien przekraczać 7 godzin 35 minut na dobę i przeciętnie 37 godzin 55 minut na tydzień w przeciętnie 5-dniowym tygodniu pracy (w przyjętym okresie rozliczeniowym). Użycie zwrotu „pełnoetatowe zatrudnienie” nie może przesądzać o odpłatności w ramach takiej umowy – zwrot ten odnosi się bowiem do czasu, jaki lekarz zawierający taką umowę ma poświęcać na szkolenie specjalizacyjne.

Powyższe pozwala na postawienie wniosku, że w przypadku wskazanym powyżej w punkcie 1 dopuszczalne byłoby odbywanie szkolenia specjalizacyjnego na podstawie umowy cywilnoprawnej bez wynagrodzenia (nieodpłatnie). Gdyby bowiem ustawodawca chciał, aby obie umowy cywilnoprawne było umowami związanymi z wynagrodzeniem, to umieściłby odpowiedni zapis odnoszący się do wynagrodzenia (”wysokość wynagrodzenia nie może być niższa niż wysokość minimalnej stawki godzinowej za pracę”) w obu punktach, a nie tylko jednym z nich.

Teoretycznie możliwa jest także inna interpretacja powyższych przepisów polegająca na przyjęciu, że w przypadku umowy z ww. punktu 2 wynagrodzenie nie może być niższe niż wynagrodzenie minimalne, zaś w przypadku umowy z ww. punkt 1 wynagrodzenie jednak może być niższe niż minimalne wynagrodzenie. Na przeszkodzie stoi jednak m.in. przepis art. 8e ww. ustawy o minimalnym wynagrodzeniu za pracę, zgodnie z którym ten, kto wypłaca przyjmującemu zlecenie lub świadczącemu usługi wynagrodzenie w wysokości niższej niż obowiązująca wysokość minimalnej stawki godzinowej, podlega karze grzywny od 1000 zł do 30 000 zł.

wolontariat

Warto zwrócić uwagę, że cały czas obowiązuje przepis art. 42 ust. 1 pkt. 4 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie. Zgodnie jego treścią wolontariusze mogą wykonywać świadczenia na rzecz podmiotów leczniczych w zakresie wykonywanej przez nie działalności leczniczej po spełnieniu warunków opisanych w dalszych przepisach :

  • wolontariusz powinien posiadać kwalifikacje i spełniać wymagania odpowiednie do rodzaju i zakresu wykonywanych świadczeń (art. 43 ww. ustawy);
  • świadczenia wolontariusza jest wykonywane w zakresie, w sposób i w czasie określonych w porozumieniu z korzystającym – na żądanie wolontariusza podmiot korzystający ma obowiązek potwierdzić na piśmie treść porozumienia (art. 44 ww. ustawy);
  • porozumienie jest zawierane na piśmie jeżeli świadczenie wolontariusza wykonywane jest przez okres dłuższy niż 30 dni (art. 44 ww. ustawy).

Wszystkie te elementy dotyczące zasad pracy wolontariusza mogą być spełnione w nieodpłatnej umowie cywilnoprawnej o szkolenie specjalizacyjne.

wątpliwości

Trzeba uwagę, że w obrocie funkcjonuje odmienne stanowisko, że obecnie nie jest już możliwe odbywanie specjalizacji na podstawie umów nieodpłatnych (po wejściu w życie w dniu 8 sierpnia 2020 r. art. 16 h ust. 2 ww. ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty w obecnym brzmieniu).

Takie stanowisko zostało zawarte m.in. w artykule radcy prawnego Beaty Wierzchowskiej z dnia 19 listopada 2020r, zamieszczonym na stronie internetowej Naczelnej Izby Lekarskiej (https://gazetalekarska.pl/?p=58196) oraz w artykule z dnia 9 października 2020r na stronie Okręgowej Izby Lekarskiej w Warszawie (https://izba-lekarska.pl/monitor-lekarski/ministerstwo-zdrowia-odpowiedzialo-rzecznikowi-praw-lekarza-ws-wolontariatu-po-nowelizacji-ustawy-o-zlild/). Wskazuje się w szczególności, że jest to efekt dodania ww. zwrotu dot. wynagrodzenia minimalnego, jak również, że aktualnie nie ma w ww. ustawie o zawodach lekarza i lekarza dentysty przepisu, który dopuszczałby umowę o szkolenie specjalizacyjne na zasadach wolontariatu, nadto wynagrodzenie nakazuje wprowadzić dyrektywa unijna.

Przyznać trzeba, że art. 25 ust. 3 Dyrektywy 2005/36/We Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych wyraźnie zawiera wskazanie, aby lekarz odbywający szkolenie specjalizacyjne otrzymywał odpowiednie wynagrodzenie. Zwrócić jednak należy, że sama dyrektywa wymaga „wdrożenia” przez każdy kraj członkowski, tzn. muszą zostać wprowadzone przepisy krajowe. Zwrócić także trzeba uwagę, że w ustawie o zawodach lekarza i lekarza dentysty nie ma przepisu, który zabraniałby zawarcia nieodpłatnej umowy o szkolenie specjalizacyjne.

swoboda umów

Zgodnie z ogólną zasadą swobody umów cywilnoprawnych (art. 3531 k.c.) „strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego”.

Powyższe powinno prowadzić do wniosku o możliwości zawarcia takiej umowy,  tzn. lekarz i podmiot prowadzący szkolenie uznają, że taką właśnie nieodpłatną umowę o szkolenie specjalizacyjne chcą zawrzeć. Lekarz może przecież umówić się z podmiotem w taki sposób, jak to dla niego najlepsze także w innych kwestiach, w tym w zakresie czasu pracy, czy przerw (np. dla wypoczynku).

Wątpliwości w tym zakresie może budzić ewentualnie uznanie w razie sporu sądowego, że doszło do naruszenia zasad współżycia społecznego na skutek przyjęcia, że lekarz w trakcie specjalizacji wykonuje swoją pracę bez wynagrodzenia.

podsumowanie 

Jak wskazano powyżej temat jest „gorący” i wzbudza emocje oraz liczne wątpliwości. Nie można pomijać faktu, że umowa nieodpłatna (wolontariat) często była i nadal jest dla wielu lekarzy jedyną dostępną możliwością ukończenia takiego szkolenia.

Biorąc powyższe pod rozwagę niezbędnym jest, aby ustawodawca usunął wszystkie powyższe wątpliwości, zostawiając jednak „furtkę” dla możliwości odbycia choćby części szkolenia w ramach umowy cywilnoprawnej nieodpłatnej.

 

Karol Kolankiewicz
adwokat

———-
Karol Kolankiewicz jest adwokatem – członkiem Pomorskiej Izby Adwokackiej w Gdańsku; współzałożyciel Instytutu – Specjaliści Prawa Ochrony Zdrowia; od 2008 roku nieprzerwanie świadczy pomoc prawną dla Okręgowej Izby Lekarskiej w Gdańsku; świadczy także usługi doradztwa prawnego dla podmiotów leczniczych; specjalizuje się w sprawach związanych z prawem medycznym i ochroną danych osobowych, jak również w sprawach karnych, odszkodowawczych oraz związanych z ochroną dóbr osobistych; prowadzi szkolenia z zakresu prawa medycznego, karnego oraz z zakresu ochrony danych medycznych; autor licznych publikacji z zakresu prawa medycznego m.in. dla Pomorskiego Magazynu Lekarskiego, Wydawnictwa Wolters Kluwer Polska, czy Wydawnictwa Wiedza i Praktyka.


Depositphotos_174778780_s-2019.jpg

Przepisy przewidują uprawnienie osoby zatrzymanej przez Policję do dostępu do pierwszej pomocy medycznej (art. 244 § 2 k.p.k.) oraz badanie lekarskie w określonych przypadkach.

Nadto w przypadku, gdy osoba zatrzymana znajduje się w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego udziela się jej niezwłocznie pierwszej pomocy lub kwalifikowanej pierwszej pomocy. W sposób szczegółowy zostało to określone w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych w sprawie badań lekarskich osób zatrzymanych przez Policję z dnia 13 września 2012 r.

Osobę zatrzymaną poddaje się badaniu lekarskiemu w następujących przypadkach:

  1. gdy osoba zatrzymana oświadcza, że cierpi na schorzenia wymagające stałego lub okresowego leczenia, którego przerwanie powodowałoby zagrożenie życia lub zdrowia;
  2. gdy osoba zatrzymana żąda przeprowadzenia badania lekarskiego;
  3. gdy osoba zatrzymana posiada widoczne obrażenia ciała niewskazujące na stan nagłego zagrożenia zdrowotnego;
  4. gdy z posiadanych przez Policję informacji lub z okoliczności zatrzymania wynika, że osobą zatrzymaną jest:
    a. kobieta w ciąży lub kobieta karmiąca piersią,
    b. osoba chora zakaźnie,
    c. osoba z zaburzeniami psychicznymi,
    d. nieletni po spożyciu alkoholu lub innego, podobnie działającego środka.

Badanie lekarskie osoby zatrzymanej:

– przeprowadza lekarz udzielający jej świadczeń zdrowotnych na miejscu lub lekarz najbliższego podmiotu wykonującego działalność leczniczą (właściwego ze względu na stan zdrowia tej osoby). Przewiezienie osoby zatrzymanej do najbliższego podmiotu leczniczego w celu przeprowadzenia badania lekarskiego zapewnia Policja – nie jest to zatem obowiązek podmiotu leczniczego.

– przeprowadza się niezwłocznie, w miarę możliwości przed innymi oczekującymi osobami.

Trzeba pamiętać, że decyzję o ewentualnej obecności policjanta w trakcie badania lekarskiego osoby zatrzymanej podejmuje lekarz wykonujący to badanie .

Po przeprowadzeniu badania lekarskiego osoby zatrzymanej lekarz stwierdza:

1. brak przeciwwskazań medycznych do przebywania tej osoby w pomieszczeniu przeznaczonym dla osób zatrzymanych;

2. wystąpienie przeciwwskazań medycznych do przebywania tej osoby w policyjnym pomieszczeniu przeznaczonym dla osób zatrzymanych.

W przypadku stwierdzenia ww. przeciwskazań medycznych lekarz stwierdza konieczność skierowania jej do podmiotu leczniczego oraz podejmuje decyzję, czy przewiezienie osoby zatrzymanej do podmiotu leczniczego nastąpi policyjnym środkiem transportu, czy specjalistycznym środkiem transportu sanitarnego. W wyniku badania osoby zatrzymanej lekarz może stwierdzić wskazania do stosowania leków i ich dawkowania.

Karol Kolankiewicz
adwokat

———
Karol Kolankiewicz jest adwokatem – członkiem Pomorskiej Izby Adwokackiej w Gdańsku; współzałożyciel Instytutu – Specjaliści Prawa Ochrony Zdrowia; od 2008 roku nieprzerwanie świadczy pomoc prawną dla Okręgowej Izby Lekarskiej w Gdańsku; świadczy także usługi doradztwa prawnego dla podmiotów leczniczych; specjalizuje się w sprawach związanych z prawem medycznym i ochroną danych osobowych, jak również w sprawach karnych, odszkodowawczych oraz związanych z ochroną dóbr osobistych; prowadzi szkolenia z zakresu prawa medycznego, karnego oraz z zakresu ochrony danych medycznych; autor licznych publikacji z zakresu prawa medycznego m.in. dla Pomorskiego Magazynu Lekarskiego, Wydawnictwa Wolters Kluwer Polska, czy Wydawnictwa Wiedza i Praktyka.


arrow-24916_640.png

Zaczynamy kolejną turę szkoleń dla lekarzy w ramach współpracy z NIL – szkolenia będą się odbywać od lutego do kwietnia 2021r.:

10 lutego „Obrona dobrego imienia i czci lekarza (praktyczne wskazówki postępowania)

Prowadzący: adw. Karol Kolankiewicz

23 lutego Kontrakty w ochronie zdrowia (praktyczne zagadnienia prawne) 

Prowadzący: adw. Karol Kolankiewicz i mgr Anna Karkut

24 lutego / 7 kwietnia „Lekarz w postępowaniu karnym (praktyczne zagadnienia prawne)

Prowadzący: adw. Krzysztof Izdebski

24 marca / 28 kwietnia „Uprawnienia lekarza (wybrane zagadnienia prawne)

Prowadzący: adw. Karol Kolankiewicz i mgr Anna Karkut

30 marca „Prawa pacjenta w aspekcie wykonywania zawodu lekarza (praktyczne zagadnienia prawne)

Prowadzący: adw. Karol Kolankiewicz i mgr Anna Karkut

Każde szkolenie jest prowadzone przez 1-2 spośród wykładowców, przy pomocy prezentacji multimedialnej, zaś uczestnicy otrzymują materiały szkoleniowe.

 

Zachęcamy lekarzy do zapisywania się na szkolenia na stronie NIL: 

https://nil.org.pl/dla-lekarzy/kursy-i-szkolenia?active_page=1

 

adwokat Karol Kolankiewicz 

 

———
Karol Kolankiewicz jest adwokatem – członkiem Pomorskiej Izby Adwokackiej w Gdańsku; współzałożyciel Instytutu – Specjaliści Prawa Ochrony Zdrowia; od 2008 roku nieprzerwanie świadczy pomoc prawną dla Okręgowej Izby Lekarskiej w Gdańsku; świadczy także usługi doradztwa prawnego dla podmiotów leczniczych; specjalizuje się w sprawach związanych z prawem medycznym i ochroną danych osobowych, jak również w sprawach karnych, odszkodowawczych oraz związanych z ochroną dóbr osobistych; prowadzi szkolenia z zakresu prawa medycznego, karnego oraz z zakresu ochrony danych medycznych; autor licznych publikacji z zakresu prawa medycznego m.in. dla Pomorskiego Magazynu Lekarskiego, Wydawnictwa Wolters Kluwer Polska, czy Wydawnictwa Wiedza i Praktyka.


ISPOZ 2017. Wszystkie prawa zastrzeżone.