Newsy

No more posts

Sierpień 13, 2019 Zmiany w prawie0

Jedna z istotnych zmian, jaka została wprowadzona ustawą z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy – Kodeks postepowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw, odnosi się do możliwości przywrócenia pracownika do pracy, jeszcze w czasie trwania postępowania przed sądem.

 

Artykuł 45 § 1 kodeksu pracy przewiduje roszczenia, jakie przysługują pracownikowi w sytuacji nieuzasadnionego lub naruszającego przepisy wypowiedzenia przez pracodawcę zawartej z pracownikiem umowy o pracę na czas nieokreślony.

Sąd pracy, stosownie do żądania pracownika, może orzec o:

– bezskuteczności wypowiedzenia (gdy umowa nie uległa jeszcze rozwiązaniu, tj. trwa jeszcze okres wypowiedzenia);

– o przywróceniu pracownika do pracy na poprzednich warunkach (jeżeli umowa uległa już rozwiązaniu, tj. przy rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia oraz rozwiązaniu umowy za wypowiedzeniem, gdy jego okres już upłynął);

– o odszkodowaniu.

 

Dotychczasowe brzmienie art. 4772 § 2 k.p.c., umożliwiało sądowi nałożenie na pracodawcę, w wyroku wydanym w pierwszej instancji, obowiązku dalszego zatrudnienia pracownika do czasu prawomocnego zakończenia postępowania jedynie w razie uznania wypowiedzenia umowy o pracę za bezskuteczne.

Sąd pierwszej instancji nie miał więc takiej możliwości w razie wydania orzeczenia o przywróceniu pracownika do pracy (tj. gdy umowa uległa już rozwiązaniu). Z powrotem do pracy pracownik musiał wówczas zaczekać aż do prawomocnego zakończenia sprawy.

Znowelizowany przepis rozszerza katalog wskazany w art. 4772 § 2 k.p.c., wprowadzając możliwość nałożenia na pracodawcę obowiązku dalszego zatrudniania pracownika, także wtedy, gdy umowa o pracę została już z pracownikiem rozwiązana, a sąd pierwszej instancji orzekł w wyroku o przywróceniu pracownika do pracy.

W wyżej wymienionej sytuacji, pracodawcy przysługiwać będzie jeszcze prawo do zaskarżenia wyroku, niemniej jednak do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez sąd drugiej instancji, będzie musiał zatrudnić pracownika na nowo.

Niezależnie więc od ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy, sąd w wyroku wydanym w pierwszej instancji będzie mógł zobowiązać pracodawcę do przywrócenia pracownika do pracy i zatrudniania go aż do czasu prawomocnego zakończenia całego postepowania.

Warto przy tym dodać, że obowiązek dalszego zatrudniania pracownika przez pracodawcę Sąd może nałożyć w wyroku tylko na wniosek złożony przez pracownika.

 

adw. Marta Mykietyn-Rojek



Sierpień 6, 2019 Zmiany w prawie0

Zgodnie z ustawą z dnia 12 kwietnia 2019 r. o opiece zdrowotnej nad uczniami nauczyciele będą uprawnieni do podawania leków uczniom przewlekle chorym lub niepełnosprawnym. Projekt ustawy znacząco różnił się od przyjętej przez sejm wersji ostatecznej – w wyniku długich dyskusji obowiązki nauczycieli uległy bowiem  znacznemu ograniczeniu w stosunku do wersji pierwotnej.

 

Zintegrowana opieka zdrowotna

W swoich założeniach nowa regulacja ma wprowadzać model zintegrowanej opieki zdrowotnej nad uczniami – zakłada ona współpracę lekarza dentysty, zespołu podstawowej opieki zdrowotnej, pielęgniarki środowiska nauczania i wychowania oraz higienistki szkolnej, rodziców oraz pełnoletnich uczniów. Współpraca ta ma być koordynowana przez pielęgniarkę lub higienistkę (art. 13 w zw. z art. 3 ust. 1-3 i art. 14 ust. 2 ustawy).

 

Uczniowie przewlekle chorzy i niepełnosprawni

Opiekę nad uczniami przewlekle chorymi lub niepełnoprawnymi reguluje rozdział 4 ustawy – zgodnie z art. 20 opieka ta ma być realizowana przez pielęgniarkę środowiska nauczania i wychowania oraz higienistkę szkolną. Jednocześnie po raz kolejny wskazano, że zapewnienie właściwej opieki nad tymi uczniami należy do pielęgniarki środowiskowej nauczania i wychowania albo higienistki szkolnej, współpracującej w tym zakresie z lekarzem podstawowej opieki zdrowotnej, rodzicami, pełnoletnimi uczniami, przy czym w odniesieniu do tych uczniów przewlekle chorych i niepełnosprawnych dodano w art. 21 obowiązek współpracy z dyrektorem i pracownikami szkoły. Współpraca powyższa ma polegać na określeniu sposobu opieki nad uczniem, który ma być dostosowany do jego stanu zdrowia, w sytuacji konieczności podawania mu leków oraz wykonywania innych czynności podczas pobytu ucznia w szkole.

 

Podawanie leków przez pracowników szkoły

W art. 21 ust. 3 przewidziano natomiast regulację, zgodnie z którą podawanie leków lub wykonywanie innych czynności podczas pobytu ucznia w szkole może być realizowane przez pracowników szkoły. Podkreślić trzeba, że ustawodawca nie zawęził tej grupy do „nauczycieli”, wskazując, że czynności te mogą wykonywać „pracownicy szkoły” – może być zatem tak, że w konkretnych przypadkach będzie to dotyczyło nie tylko nauczycieli, ale też np. pracowników biurowych.

Najważniejszą kwestią wynikającą z przepisu art. 22 ust. 3 ustawy jest fakt, że podawanie leków lub wykonywanie innych czynności przez pracownika szkoły wymaga pisemnej zgody tego pracownika. Ma to zapewnić (przynajmniej w teorii) swobodę w podjęciu takiej decyzji.

Wskazać jednak należy na kilka problemów wynikających z powyższej regulacji, oraz ze sposobu wprowadzania jej w życie. Przepis art. 22 ust. 4 przewiduje uprawnienie Ministra Zdrowia do wydania, w drodze obwieszczenia, zaleceń dotyczących postępowania dotyczącego opieki nad uczniami przewlekle chorymi lub niepełnosprawnymi w szkole, opracowanych przez odpowiednie stowarzyszenia lub towarzystwa naukowe. Na chwilę obecną brak jest jakichkolwiek informacji, aby takie obwieszczenie miało w najbliższym czasie zostać ogłoszone.

Dodatkowo, zgodnie z art. 22 dyrektor szkoły ma zapewnić swoim pracownikom szkolenia lub inne formy zdobycia wiedzy na temat sposobu postępowania wobec uczniów przewlekle chorych lub niepełnosprawnych, odpowiednio do ich potrzeb zdrowotnych.

Do końca wakacji zostało kilka tygodni, ustawa natomiast wchodzi w życie z dniem 12 września 2019 roku. Ciężko jest sobie wyobrazić, aby w tym czasie możliwe było zidentyfikowanie potrzeb uczniów oraz przeszkolenie pracowników szkoły w sposób, który pozwoli im nabyć chociażby minimalną wiedzę konieczną do bezpiecznego podawania leków (lub wykonywania innych niezbędnych czynności). Jednocześnie ustawodawca nie odpowiada na pytania dotyczące odpowiedzialności za ewentualne szkody na zdrowiu dzieci – zapewne będą to przypadki marginalne, jednakże w konstrukcji, w której tak wiele osób współpracuje i podejmuje „zintegrowane” czynności (pielęgniarka, higienistka, lekarz podstawowej opieki zdrowotnej, dyrektor, pracownicy, rodzice i pełnoletni uczniowie) ustalenie osób odpowiedzialnych za tę szkodę może być utrudnione lub też całkowicie niemożliwe.

r.pr. Aleksandra Kosiorek



Maj 29, 2019 Zmiany w prawie0

Przyjęta przez Sejm po zaledwie dwóch dni procedowania nowelizacja Kodeksu karnego może mieć bardzo istotne konsekwencje dla sytuacji prawnej lekarzy, którzy będą oskarżeni o nieumyślne spowodowanie śmierci pacjenta.

Jedną ze zmian – powszechnie już krytykowanej nowelizacji Kodeksu karnego  (k.k.) – ma być modyfikacja art. 155 k.k., tj. przestępstwa nieumyślnego spowodowania śmierci. Czyn ten jest jednym dwóch najcześciej spotykanych przestępstw związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych – obok art. 160 k.k. (narażenie na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty zdrowia lub życia).

 


Obecna treść art. 155 k.k.:

Kto nieumyślnie powoduje śmierć człowieka, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

Projekt

§ 1. Kto nieumyślnie powoduje śmierć człowieka, podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.

2. Jeżeli sprawca powoduje śmierć więcej niż jednej osoby, podlega karze pozbawienia wolności od lat 2 do 15.


 

Nowelizacja wprowadza dwie istotne modyfikacje. Po pierwsze, podwyższenie dolnej (z 3m. do 1 roku) i górnej granicy (z 5 do 10 lat) ustawowego zagrożenia za nieumyślne spowodowanie śmierci. Po drugie, wprowadzenie typu kwalifikowanego tego przestępstwa polegającego na spowodowaniu śmierci co najmniej dwóch osób (zagrożone karą pozbawienia wolności od 2 lat).

Przepis ten nie jest co prawda skierowany bezpośrednio do określonej grupy zawodowej, gdyż dotyczy wszystkich wypadków nieumyślnego spowodowania śmierci. Niemniej jednak, z punktu widzenia zagrożenia karnego dla osób udzielających świadczeń może stanowić istotne niebezpieczeństwo. Z uwagi na wcześniejsze nowelizacje Kodeksu karnego zawieszeniu wykonania podlega co do zasady jedynie kara do 1 roku pozbawienia wolności. Tym samym, przy wymierzeniu osobie wykonującej zawód medyczny kary powyżej 1 roku pozbawienia wolności (np. 1 rok i 1 miesiąc) sąd co do zasady nie będzie mógł skorzystać z możliwości warunkowego zawieszenia wykonania kary. Będzie zatem zmuszony do zastosowania kary bezwarunkowego pozbawienia wolności (tzw. kary bez zawieszenia).

W przypadku skazania za nieumyślne spowodowanie śmierci więcej niż jednej osoby instytucja warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności nie będzie mogła być w ogóle stosowana, gdyż dolna granica zagrożenia to 2 lata. Problem ten może hipotetycznie dotyczyć lekarzy sprawujących opiekę nad kobietą ciężarną lub prowadzących poród (np. w wyniku, którego dochodzi do zgonu matki i noworodka).

Co istotne, w obu przypadkach nie będzie możliwości stosowania warunkowego umorzenia postępowania, które w praktyce jest często spotykane w sprawach błędów medycznych. Instytucja ta dotyczy bowiem jedynie czynów zagrożonych karą pozbawienia wolności do 5 lat (po zmianie górna granica wynosić będzie natomiast 10 lub 15 lat).

Nie będzie również w takich wypadkach możliwości korzystania przez sąd z kary grzywny na podstawie art. 37a Kodeksu karnego (kara grzywny zamiast kary pozbawienia wolności), gdyż przepis ten dotyczy czynów zagrożonych karą pozbawienia wolności do 8 lat (po zmianie górna granica wynosić będzie natomiast 10 lub 15 lat).

Teoretycznie możliwe nadal będzie zastosowanie przez sąd instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary, ale w sprawach tzw. błędów medycznych jest ona stosowana w praktyce bardzo rzadko.

 

Czyn/karaZawieszenie
Nieumyślne spowodowanie śmierci jednej osoby / kara 1 roku pozbawienia wolnościMożliwość zawieszenia wykonania kary
Nieumyślne spowodowanie śmierci jednej osoby / kara powyżej 1 roku pozbawienia wolnościBrak możliwości zawieszenia wykonania kary
Nieumyślne spowodowanie śmierci dwóch i więcej osób/ bez względu na wymiar karyBrak możliwości zawieszenia wykonania kary

 

adw. Damian Konieczny



Kwiecień 20, 2019 Zmiany w prawie0

Tytułem wstępu warto przypomnieć, że z dniem 1 marca 2019 roku weszła w życie zmiana do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 lipca 2016 r. w sprawie kwalifikacji lekarzy uprawnionych do wydawania zawodnikom orzeczeń lekarskich o stanie zdrowia oraz zakresu i częstotliwości wymaganych badań lekarskich niezbędnych do uzyskania tych orzeczeń.



Kwiecień 18, 2019 Zmiany w prawie0

Z dniem 17 kwietnia 2019r. miał zakończyć się okres przejściowy związany z wprowadzeniem nowego wzoru recepty. Jedyna różnica, która pojawiła się w treści recepty to oznaczenie na dole recepty „Data i podpis osoby uprawnionej” zamiast dotychczasowego oznaczenia „Data i podpis lekarza”.

Na szczęście, w dniu 18 kwietnia 2019r. w Dzienniku Ustaw ogłoszono nowelizację rozporządzenia, która przedłuża możliwość stosowania dotychczasowych druków o kolejny rok, tj. do kwietnia 2020r.

Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 17 kwietnia 2019 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie recept (Dz.U. z 2019r., poz. 718)

 

adw. Damian Konieczny



W czwartek Senat uchwalił ustawę wprowadzającą szereg zmian i poprawek do kilkudziesięciu ustaw. Wszystkie aktualizacje mają związek z zeszłorocznym wejściem w życie Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych (…) -tzw. „RODO”.

 



Minister Zdrowia w porozumieniu z Ministrem Sportu i Turystyki przygotował zmiany w opiece medycznej nad młodymi adeptami sportu, które mają wejść w życie od 1 marca br., a zawarte są w nowelizacjach trzech rozporządzeń regulujących te kwestie.

Mając na uwadze alarmujące dane o kondycji fizycznej dzieci i młodzieży, słusznym wydaje się podjęcie działań mających zachęcić do uprawiania różnych dyscyplin sportu. Jednym z elementów tych działań jest ułatwienie uzyskania orzeczenia o zdolności do uprawiania danego sportu, gdyż w wielu przypadkach stanowi to formalną przeszkodę w rozpoczęciu albo kontynuowaniu aktywności sportowej, zwłaszcza amatorskiej.



Luty 13, 2019 Zmiany w prawie0

W dniu 9 lutego b.r. weszły w życie zmiany w ustawie o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, dotyczące kwestii obowiązku zachowania tajemnicy co do informacji związanych z pacjentem oraz znacząco zmieniające zasady udostępniania dokumentacji medycznej pacjenta po jego śmierci.

Odnośnie tajemnicy zawodowej przypomnieć należy, że konieczność jej dochowania nie dotyczy sytuacji, gdy pacjent lub jego przedstawiciel ustawowy wyraża zgodę na ujawnienie tajemnicy (poza innymi przypadkami, o których mówi ustawa o prawach pacjenta (…). W znowelizowanym kształcie przepis art. 14 ust. 2b ustawy wskazuje, że ujawnienie informacji może nastąpić tylko w niezbędnym zakresie, ponadto sprecyzowano, że zakres ten może zostać określony przez pacjenta (lub jego przedstawiciela ustawowego).


ISPOZ 2017. Wszystkie prawa zastrzeżone.