Kolejna zmiana dla prowadzących działalność gospodarczą, w tym działalność leczniczą. Do końca tego roku będzie można płacić podatki tak jak dotychczas, tzn.  na osobny rachunek dla zapłaty podatku dochodowego i inny rachunek w zakresie zapłaty podatku VAT. Po zmianie przepisów każda płatność za podatki po dniu 31 grudnia 2019 r. będzie musiała być dokonana na tzw. mikrorachunek podatkowy.

mikrorachunek podatkowy

Jest to indywidualny rachunek podatkowy, który służy wyłącznie do wpłat na poczet podatków PIT, CIT lub VAT. Jest ona zakładany dla każdego podatnika i zawsze będzie taki sam, nawet gdy podatnik zmieni np. adres zamieszkania, siedzibę prowadzonej działalności, czy nazwisko.

uzyskanie numeru mikrorachunku

Przedsiębiorca powinien wygenerować swój numer mikrorachunku korzystając z generatora zamieszczonego na stronie internetowej Ministerstwa Finansów (https://www.podatki.gov.pl/generator-mikrorachunku-podatkowego/) lub dowiedzieć się tego w dowolnym urzędzie skarbowym. Do tego celu  potrzebny będzie nam numer PESEL lub numer NIP. Jego wygenerowanie i prowadzenie nie wiąże się z żadnymi kosztami.

ostrzeżenie !!

Ministerstwo Finansów ostrzega przy tym, aby:

– podczas generowania poprawnie podać swój identyfikator PESEL lub NIP > odpowiedzialność za błąd spada na podatnika;

– nie korzystać z innych stron internetowych > tylko powyższa specjalnie dedykowana strona umożliwia wygenerowania numeru mikrorachunku;

– nie wierzyć numerom rachunków wysłanych do nas mailem lub smsem > prawdopodobna próba wyłudzenia.

                                                                           Karol Kolankiewicz

                                                                               adwokat, Prezes Zarządu ISPOZ

Zgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie  1 września – 31 grudnia 2019r. płatności powyżej 15 000 zł – w transakcjach między przedsiębiorcami – należy dokonywać kontrahentowi wyłącznie przelewem na jego rachunek bankowy.

Natomiast od dnia 1 stycznia 2020 r. płatność powinna trafić na rachunek kontrahenta wskazany w odrębnym państwowym wykazie podatników VAT, a nie jakikolwiek inny. Wykaz obejmuje m.in. numery rachunków bankowych przedsiębiorców, na które kontrahenci powinni dokonywać wpłat. Wyszukiwarka rachunków podmiotów jest dostępna na stronie internetowej Ministerstwa Finansów (https://www.podatki.gov.pl/wykaz-podatnikow-vat-wyszukiwarka).

Co bardzo istotne, należy sprawdzić  w dniu zlecenia przelewu, czy rachunek naszego kontrahenta znajduje się w tym wykazie. Jeśli płatność zostanie dokonana na inny rachunek niż wskazany w ww. wykazie, to nie będzie możliwości zaliczenia takiego wydatku  do kosztów uzyskania przychodów (lub obowiązek zmniejszenia kosztów lub zwiększenia swoich przychodów w przypadku braku możliwości zmniejszenia kosztów).

Dodatkowa sankcją będzie solidarna odpowiedzialność z kontrahentem, który jest tzw. czynnym podatnikiem VAT, za jego zaległości podatkowe w tej części VAT, która przypada na płatność za transakcję (potwierdzoną fakturą) dokonaną przelewem na rachunek inny niż zawarty na dzień zlecania przelewu na wykazie podatników VAT. Może to być bardzo dolegliwe, gdyż urząd skarbowy może od przedsiębiorcy, który już zapłacił zażądać zapłaty podatku VAT, którego przyjmujący zapłatę kontrahent nie zapłacił.                                                                                                                                 

                                                                                                                           Karol Kolankiewicz

                                                                                                                           adwokat, Prezes Zarządu ISPOZ

W ustawie z dnia 4 października 2018 r. o pracowniczych planach kapitałowych (zwanej dalej ustawą  o PPK) wskazano, że pracownicze plany kapitałowe (zwane dalej PPK) są tworzone w celu systematycznego gromadzenia oszczędności przez uczestnika PPK z przeznaczeniem na wypłatę po osiągnięciu przez niego 60. roku życia oraz na inne cele określone w ustawie, zaś środki zgromadzone w PPK stanowią prywatną własność uczestnika PPK (art. 3 ust. 1 i 2 ustawy o PPK).

Ustawa o PPK będzie stopniowo wchodziła w życie, początkowy zakres jej obowiązywania wobec podmiotów zatrudniających, m.in. pracodawców i zleceniodawców (zwanych dalej podmiotami zatrudniającymi), przede wszystkim zależy od ilości osób przez nich zatrudnionych i zacznie obowiązywać:

– od dnia 1 lipca 2019 r. – wobec podmiotów, które zatrudniają co najmniej 250 osób zatrudnionych (według stanu na dzień 31 grudnia 2018 r.),

– od dnia 1 stycznia 2020 r. – wobec podmiotów, które zatrudniają co najmniej 50 osób zatrudnionych (według stanu na dzień 30 czerwca 2019 r.),

– od dnia 1 lipca 2020 r. – wobec podmiotów, które zatrudniają co najmniej 20 osób zatrudnionych (według stanu na dzień 31 grudnia 2019 r.).

Przepisy powyższej ustawy o PPK nie będą miały zastosowania m.in.:

1. do mikroprzedsiębiorcy (przedsiębiorca, który w co najmniej jednym roku z 2 ostatnich lat obrotowych zatrudniał średniorocznie mniej niż 10 pracowników oraz osiągnął roczny obrót netto ze sprzedaży towarów, wyrobów i usług oraz z operacji finansowych nieprzekraczający równowartości w złotych 2 milionów euro, lub sumy aktywów jego bilansu sporządzonego na koniec jednego z tych lat nie przekroczyły równowartości w złotych 2 milionów euro) – jeżeli wszystkie zatrudnione przez niego osoby złożą deklarację o rezygnacji z dokonywania wpłat na PPK (art. 13 ust. 1 pkt.1 ww. ustawy o PPK).
2. do osoby fizycznej (spełniającej definicję podmiotu zatrudniającego), która zatrudnia,
   w zakresie niezwiązanym z prowadzoną działalnością gospodarczą inna osobę fizyczną,
   w zakresie niezwiązanym z działalnością gospodarczą tej osoby (art. 13 ust. 1 pkt. 2 ww. ustawy o PPK).

Umowa o zarządzanie PPK

Zasadą jest to, że każdy podmiot zatrudniający ma prawny obowiązek zawrzeć umowę (w postaci elektronicznej) z instytucją finansową o zarządzanie PPK, jeżeli zatrudnia co najmniej 1 osobę zatrudnioną, w imieniu której ma obowiązek zawrzeć umowę o prowadzenie PPK (art. 7 ust. 1-2 ww. ustawy o PPK).

Ustawa nakazuje, aby zawarcie umowy o zarządzanie PPK nastąpiło do 10-go dnia miesiąca następującego po upływie 3 miesięcy od dnia, kiedy dany podmiot zatrudniający zostaje objęty obowiązywaniem ustawy o PPK (art. 134 ust. 1-2 ww. ustawy o PPK).

Oznacza to, że pierwsza grupa wobec której obowiązek rozpoczyna się od dnia
1 lipca 2019r. (zatrudniający o najmniej 250 pracowników), powinna zawrzeć umowę o zarządzanie PPK do dnia 12 listopada 2019r. (gdyż 10 listopada to niedziela,
a kolejny dzień – 11 listopada to święto państwowe), druga grupa (zatrudniający o najmniej 50 pracowników) wobec której obowiązek rozpoczyna się od dnia 1 stycznia 2020r., powinna zawrzeć umowę o zarządzanie PPK najpóźniej do dnia 24 kwietnia 2020r.

Natomiast trzecia grupa (podmioty zatrudniające ponad 20 i jednocześnie poniżej 50 pracowników) zostanie objęty ww. ustawą od dnia 1 lipca 2020r., zatem  ma obowiązek zawarcia umowy o zarządzanie PPK najpóźniej do dnia 27 października 2020r.

Dodatkowo ustawodawca wskazuje, że obowiązek zawarcia umowy o zarządzanie PPK – już po objęciu danego podmiot przepisami ustawy –  musi nastąpić nie później niż na 10 dni roboczych przed dniem, w którym w stosunku do pierwszej osoby zatrudnionej jest obowiązany zawrzeć umowę o prowadzenie PPK (art. 8 ust. 1 ww. ustawy o PPK).

Umowa o prowadzenie PPK

Kolejnym obowiązkiem jest nakaz zawarcia umowy o prowadzenie PPK (w imieniu i na rzecz osób zatrudnionych) z instytucjami finansowymi, z którymi podmiot zatrudniający zawarł wcześniej umowę o zarządzanie PPK (art. 14 ust.1-2 ww. ustawy o PPK). Ustawa o PPK wskazuje w art. 14 ust. 4, że podmiot zatrudniający może – przed zawarciem umowy o prowadzenie PPK – poinformować osoby zatrudnione:

– o warunkach uczestnictwa w PPK

– o obowiązkach i uprawnieniach podmiotu zatrudniającego,

– o obowiązkach osoby zatrudnionej związanych z uczestnictwem w PPK.

Natomiast instytucja finansowa, z którą została zawarta umowa o prowadzenie PPK, ma obowiązek o powyższym poinformować osoby zatrudnione (art.14 ust. 5 ww. ustawy o PPK).

Podmiot zatrudniający ma obowiązek zawrzeć umowę o prowadzenie PPK po upływie 3-go miesiąca zatrudnienia w podmiocie zatrudniającym, nie później niż do 10-go dnia miesiąca (następującego po miesiącu, w którym upłynął termin 3 miesięcy zatrudnienia), chyba że:

– osoba zatrudniona zadeklaruje przed upływem tego terminu niedokonywanie wpłat do PPK;

– osoba zatrudniona przestanie być w stosunku do tego podmiotu zatrudniającego osobą zatrudnioną.

Ustawa przewiduje konsekwencje, gdyby podmiot zatrudniający nie zawarł
w ww. terminie takiej umowy pomimo ww. obowiązku. Ustawa nakazuje przyjęcie,
że w pierwszym dniu po upływie ww. terminu zawarcia umowy – z mocy prawa – powstaje stosunek prawny wynikający z umowy o prowadzenie PPK pomiędzy osobą zatrudnioną a instytucjami finansowymi, z którymi podmiot zatrudniający zawarł umowę o zarządzanie PPK – na warunkach wynikających z umowy o zarządzanie PPK (art. 17 ww. ustawy o PPK).

Ustawa przewiduje też, że kiedy nie ma obowiązku zawarcia umowy o prowadzenie PPK – dzieje się w przypadku osoby zatrudnionej, która najpóźniej w pierwszym dniu zatrudnienia ukończyła 70 rok życia.

Z kolei w przypadku osoby zatrudnionej, która ukończyła 55 rok życia i nie ukończyła 70. roku życia,    podmiot zatrudniający zawiera umowę o prowadzenie PPK wyłącznie na wniosek takiej osoby – jeżeli w okresie 12 miesięcy poprzedzających pierwszy dzień zatrudnienia, osoba ta była zatrudniona w tym podmiocie zatrudniającym łącznie przez co najmniej 3 miesiące. Podmiot zatrudniający  ma obowiązek poinformowania takiej osoby zatrudnionej, o możliwości złożenia takiego wniosku (art. 15 ww. ustawy o PPK).

Wypłata transferowa

Trzeba zwrócić uwagę, że osoba zatrudniona w tym samym czasie może nie chcieć uczestniczyć w PPK (o czym poniżej), ale może też być stroną więcej niż jednej umowy o prowadzenie PPK (art. 18 ww. ustawy o PPK).

Ustawa o PPK przewiduje po stronie osoby zatrudnionej obowiązek złożenia podmiotowi zatrudniającemu oświadczenia o innych zawartych w jego imieniu umowach o prowadzenie PPK – w terminie 7 dni, po upływie 10 dni miesiąca następującego po miesiącu, w którym upłynął termin 3 miesięcy zatrudnienia (art. 19 ust. 1 ww. ustawy o PPK).

Podmiot zatrudniający, po otrzymaniu ww. oświadczenia osoby zatrudnionej, ma obowiązek poinformować taką osobę o obowiązku złożenia w jego imieniu wniosku o wypłatę transferową środków zgromadzonych na innych jego rachunkach PPK na jego obecny rachunek PPK prowadzony przez obecną instytucję finansową, tzn. tą z którą umowę o prowadzenie PPK zawarł podmiot zatrudniający (art. 19 ust. 2 ww. ustawy o PPK).

Pracownik ma 7 dni (od dnia otrzymania ww. informacji od podmiotu zatrudniającego), aby w formie pisemnej wyrazić brak zgody – powinien to dostarczyć do podmiotu zatrudniającego (art. 19 ust. 3 ww. ustawy o PPK).  W przypadku braku zgody środki dotychczas zgromadzone na innych rachunkach PPK pozostają na tych rachunkach PPK do czasu ich wypłaty, wypłaty transferowej lub zwrotu (art. 19 ust. 5 ww. ustawy o PPK).  .

Z kolei brak ww. oświadczenia powoduje, że podmiot zatrudniający ma obowiązek  złożyć wniosek o wypłatę transferową środków dotychczas zgromadzonych na innych rachunkach PPK (za pośrednictwem podmiotu zarządzającego instytucją finansową, z którą ten podmiot zatrudniający zawarł umowę o prowadzenie PPK).

Wskazanie osób uprawnionych do otrzymania środków po śmierci uczestnika PPK

Uczestnik PPK może wskazać, w formie pisemnej, wybranej instytucji finansowej imiennie 1 osobę lub więcej osób, które mają po jego śmierci otrzymać, środki zgromadzone na jego rachunku PPK. Co istotne może w każdym czasie zmienić powyższe wskazanie, może też odwołać poprzednie wskazanie, nie wskazując innych osób (art. 21 ust. 1 i 3 ww. ustawy o PPK).

Ustawa wskazuje też, że jeżeli uczestnik PPK wskazał kilka osób, a nie oznaczył ich udziału w otrzymywanych przez nie środkach, uważa się, że udziały tych osób są równe (art. 21 ust. 2 ww. ustawy o PPK).

Rezygnacja z uczestnictwa w PPK

Odnośnie rezygnacji z uczestnictwa w PPK wskazać trzeba, że uczestnik może zrezygnować z dokonywania wpłat na podstawie deklaracji złożonej podmiotowi zatrudniającemu w formie pisemnej. Deklaracja powinna zawierać dane podmiotu zatrudniającego i samego uczestnika PPK oraz oświadczenie uczestnika dot. posiadania wiedzy o konsekwencjach złożenia takiej deklaracji (art. 23 ust. 2 ww. ustawy o PPK).

Na skutek takiego oświadczenia podmiot zatrudniający zaprzestaje dokonywania wpłat za uczestnika PPK począwszy od miesiąca, w którym uczestnik złożył deklarację, zaś wpłata pobrana w tym miesiącu podlega zwrotowi (art. 23 ust. 4 ww. ustawy o PPK) i w terminie 7 dni od dnia złożenia deklaracji, informuje wybraną instytucję finansową (art. 23 ust. 3 ww. ustawy o PPK).

Trzeba jednak pamiętać, że takie oświadczenie o rezygnacji z dokonywania wpłat pracownik musi ponawiać co 4 lata (w takiej samej formie jak pierwsze rezygnacja), jeżeli tego nie zrobi, podmiot zatrudniający ma obowiązek ponownie dokonywać wpłat od dnia 1 kwietnia danego roku, chyba, że przed tym dniem, pracownik ukończy 70 rok życia. Nadto co 4 lata, w terminie do ostatniego dnia lutego danego roku, podmiot zatrudniający ma obowiązek poinformować uczestnika PPK, który złożył ww. rezygnację, o zamiarze ponownego dokonywania wpłat od dnia 1 kwietnia danego roku (art. 23 ust. 5-6 ww. ustawy o PPK).

Uczestnik może zmienić zdanie i w każdym czasie złożyć podmiotowi zatrudniającemu w formie pisemnej wniosek o dokonywanie wpłat do PPK – wpłat takich ponownie dokonuje się, począwszy od miesiąca następującego po miesiącu, w którym złożono taki wniosek (art. 23 ust. 10-11 ww. ustawy o PPK).

Powyżej przedstawiono jedynie najważniejsze regulacje dot. obowiązków pracodawcy w związku z przedmiotową ustawą o PPK.

                                                                          Karol Kolankiewicz

                                                                          adwokat, Prezes Zarządu ISPOZ