Newsy

medications-257333_640.jpg

Ustawa z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne zawiera szereg przepisów regulujących sposób prowadzenia reklamy zarówno samych przedsiębiorców, jak i oferowanych przez nich produktów. Reklamie został poświęcony także jeden z rozdziałów Prawa farmaceutycznego, przy czym nie zawiera on wszystkich przepisów dotyczących tej sfery. Ustawodawca uregulował m.in. dostarczanie lekarzom bezpłatnych próbek. Już w tym miejscu zauważyć trzeba, że ustawodawca zastrzegł, że reklama nie może dotyczyć produktów leczniczych zawierających środki odurzające lub substancje psychotropowe.

próbki tylko dla profesjonalistów

Zgodnie z treścią art. 54 ust. 3 Prawa farmaceutycznego reklama produktu leczniczego polegająca na bezpłatnym dostarczaniu jego próbek może być kierowana wyłącznie do osób uprawnionych do wystawiania recept i to pod warunkiem że:

  1. osoba upoważniona do wystawiania recept wystąpiła w formie pisemnej do przedstawiciela handlowego lub medycznego o dostarczenie próbki produktu leczniczego,
  2. osoba dostarczająca próbkę prowadzi ewidencję dostarczanych próbek,
  3. każda dostarczana próbka nie jest większa niż jedno najmniejsze opakowanie produktu leczniczego dopuszczone do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
  4. każda dostarczana próbka jest opatrzona napisem „próbka bezpłatna – nie do sprzedaży”
  5. do każdej dostarczanej próbki dołączona jest Charakterystyka Produktu Leczniczego albo Charakterystyka Produktu Leczniczego Weterynaryjnego,
  6. ilość próbek tego samego produktu leczniczego dostarczanych tej samej osobie nie przekracza pięciu opakowań w ciągu roku.

 

Co istotne, reklama taka może być także kierowana do lekarza i zastosowanych do leczenia pacjentów w podmiotach leczniczych wykonujących stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne. W tym wypadku jednak próbki muszą być ewidencjonowane przez aptekę szpitalną, aptekę zakładową czy też dział farmacji szpitalnej, w zależności od tego co na terenie danego podmiotu leczniczego funkcjonuje.

 

Chcąc maksymalnie uregulować tę materię ustawodawca zastrzegł, że reklama produktu leczniczego może być prowadzona wyłącznie przez podmiot odpowiedzialny lub na jego zlecenie. Dlatego też zastrzeżono, że podmiot odpowiedzialny winien zatrudniać w charakterze przedstawicieli medycznych i handlowych osoby, które mają wystarczającą wiedzę naukową pozwalającą na przekazywanie możliwie pełnej i ścisłej informacji o reklamowanym produkcie leczniczym.

ewidencja

Co więcej, w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 21 listopada 2008 r. w sprawie reklamy produktów leczniczych wskazano, że dowodem przekazywania reklamy produktu leczniczego kierowanej do osób uprawnionych do wystawiania recept polegającej na bezpłatnym dostarczaniu jego próbek, jest ich ewidencja, która musi zawierać:

  1. dane identyfikujące placówkę: nazwę, adres, numer telefonu placówki przyjmującej zamówienie,
  2. dane dotyczące osoby dostarczającej próbkę produktu leczniczego: imię, nazwisko oraz nazwę podmiotu odpowiedzialnego,
  3. dane dotyczące osoby uprawnionej do wystawiania recept: imię i nazwisko,
  4. dane dotyczące dostarczanej próbki produktu leczniczego: nazwę, nazwę powszechnie stosowaną, dawkę, wielkość opakowania, postać, ilość przekazanych próbek, numer serii oraz okres ważności produktu leczniczego,
  5. numer ewidencji, datę i miejsce dostarczanych próbek produktu leczniczego.

 

Ewidencja ta jest prowadzona w formie elektronicznej, przy zastosowaniu systemu komputerowego gwarantującego, że żadne zapisy nie będą usuwane, a korekty zapisów lub uzupełnienia będą dokonywane za pomocą dokumentów korygujących, opatrzonych czytelnym podpisem oraz imieniem, nazwiskiem i stanowiskiem osoby dokonującej korekty. Wydruki z tej ewidencji muszą być udostępniane na każde żądanie organów Państwowej Inspekcji Farmaceutycznej.

sprzeczność z zasadami etyki zawodowej

          Jednakże, co w kontekście farmaceutów jest najistotniejsze, reklamą produktu leczniczego, której formą jest właśnie dostarczanie lekarzom darmowych próbek leków, jest działalność polegająca na informowaniu lub zachęcaniu do stosowania produktu leczniczego, mająca na celu zwiększenie liczby przepisywanych recept, dostarczania, sprzedaży lub konsumpcji produktów leczniczych. Powyższe oznacza, że prowadzenie tego typu działalności jest dla farmaceutów zabronione. Zgodnie bowiem z art. 19 Kodeksu Etyki Aptekarza Rzeczypospolitej Polskiej aptekarz nie reklamuje siebie oraz swoich usług, nie uczestniczy w reklamie usług farmaceutycznych, jak i ich promocji niezgodnej z prawem lub dobrymi obyczajami, a także, co w tym wypadku jest najistotniejsze, unika działalności przyczyniającej się do zwiększania konsumpcji produktów leczniczych, podczas gdy temu przecież służyć ma reklama produktu leczniczego.

 

                                                                                                                               Olga Dragańska-Kruk
                                                                                                                                      radca prawny

————————-

autorka jest absolwentką Wydziału Prawa i Administracji na Uniwersytecie Gdańskim, odbyła aplikację prokuratorską i została wpisana na listę radców prawnych przy Okręgowej Izbie Radców Prawnych w Gdańsku; specjalizuje się w prawie farmaceutycznym, jak równie w sprawach dyscyplinarnych farmaceutów oraz w zakresie odszkodowań; prowadzi szkolenia z zakresu prawa farmaceutycznego;


man-1633667_640.jpg

Przypomnieć na wstępie należy, czym jest niepożądany odczyn poszczepienny (NOP) – to  niepożądany objaw chorobowy pozostający w związku czasowym z wykonanym szczepieniem ochronnym. Taką definicję zawarto w art. 2 pkt. 16 ustawy  dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (ustawa o zapobieganiu).

Dodać trzeba, że za związane czasowo ze szczepieniem uznaje się te zaburzenia stanu zdrowia, które wystąpiły w okresie 4 tygodni po podaniu szczepionki (jeśli w przepisach nie podano inaczej i z wyjątkiem odczynów po szczepieniu BCG) – tego rodzaju wskazanie zawarto w Załączniku I do   Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie niepożądanych odczynów poszczepiennych oraz kryteriów ich rozpoznawania (rozp. NOP).

rodzaje i kryteria rozpoznawania NOP

Powyższe rozporządzenie NOP zawiera także ogólne i szczegółowe kryteria rozpoznawania i kwalifikowania NOP. Lekarz decydując się na zgłoszenie NOP powinien mieć przekonanie – uzasadnione podejrzenie ich wystąpienia. Na podstawie danych zawartych lekarz musi dokonać już w zgłoszeniu  podziału na ciężki NOP, poważny NOP i łagodny NOP.

ciężki NOP

zagraża życiu i może

  1.  wymagać hospitalizacji w celu ratowania zdrowia;
  2.  prowadzić do trwałego ubytku sprawności fizycznej lub umysłowej
  3. kończyć się śmiercią.

poważny NOP  

duże nasilenie objawów (nie wymaga zwykle hospitalizacji w celu ratowania zdrowia, nie prowadzi do trwałego uszczerbku dla zdrowia, nie stanowi zagrożenia dla życia):

  1. znaczny obrzęk kończyny
  2. silne zaczerwienienia kończyny
  3. wysoka gorączka

łagodny NOP

nie ma szczególnie dużego nasilenia

  1. miejscowy obrzęk kończyny,
  2. silne miejscowe zaczerwienienie,
  3. gorączka

 

Pośród szczegółowych kryteriów dokonano rozróżnienia na

  1. odczyny miejscowe (a. obrzęk, b. powiększenie węzłów chłonnych, c. ropień w miejscu wstrzyknięcia)
  2. odczyny ze strony ośrodkowego układu nerwowego (OUN) (a. encefalopatia, b. drgawki gorączkowe, c. drgawki nie gorączkowe, d. porażenie wiotkie wywołane wirusem szczepionkowym, e. zapalenie mózgu, f. zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, g. zespół Guillaina-Barrégo);
  3. inne odczyny (a. bóle stawowe, b. epizod hipotensyjno-hiporeaktywny, c. gorączka powyżej 39°C, d. małopłytkowość, e. nieutulony ciągły płacz, f. posocznica, w tym wstrząs septyczny, g. reakcja anafilaktyczna, h. reakcje alergiczne, i. uogólnione zakażenie BCG, j. wstrząs anafilaktyczny, k. zapalenie jąder, l. zapalenie ślinianek, m. porażenie splotu barkowego, n. inne poważne odczyny występujące do 4 tygodni po szczepieniu).

 

Dodatkowo w Załączniku I do ww. rozp. NOP zawarto wskazanie, że zaburzenia te mogą być wynikiem:

  1. indywidualnej reakcji organizmu człowieka szczepionego na podanie szczepionki
  2. błędu wykonania szczepionki lub błędu podania szczepionki
  3. zjawisk od szczepienia niezależnych, a tylko przypadkowo pojawiających się po szczepieniu.

Jest to niewątpliwie istotna wskazówka dla placówek i lekarzy uczestniczących w procesie szczepień obowiązkowych.

zgłoszenie NOP

            Zgłoszenie następuje do państwowego powiatowego inspektora sanitarnego (właściwego dla miejsca powzięcia podejrzenia jego wystąpienia). Jest to  obowiązek lekarza (lub felczera), który podejrzewa lub rozpoznaje wystąpienie NOP w ciągu 24 godzin od powzięcia podejrzenia wystąpienia NOP  (art.  21 ww. ustawy o zapobieganiu zakażeń). Zgłoszenia dokonuje się na ustalonym formularzu wskazując dane osoby, u której podejrzewa się lub rozpoznano wystąpienie NOP (imię i nazwisko; data urodzenia; numer PESEL /w przypadku gdy osobie nie nadano tego numeru – serię i numer paszportu albo numer identyfikacyjny innego dokumentu, na podstawie którego jest możliwe ustalenie danych osobowych/; płeć; adres miejsca zamieszkania / dane o stanie zdrowia /  inne informacje niezbędne do sprawowania nadzoru nad występowaniem odczynów poszczepiennych, zgodnie ze współczesną wiedzą medyczną.

formularz zgłoszenia NOP

            Formularz zgłoszenia NOP składa się z VI części – pierwsze cztery wypełnia lekarz.

– część I zawiera dane identyfikujące placówkę

– część II zawiera  dane osoby, u której wystąpił NOP

– część III zawiera informacje o szczepieniu  (szczepionka podejrzana o wywołanie odczynu)

– część IV to informacja o samym NOP (reakcja miejscowa, reakcja ogólna, powikłanie, kwalifikacja –  NOP ciężki, NOP poważny, NOP łagodny, opis odczynu – w postaci załącznika, osoba zgłaszająca)

Lekarz ma obowiązek uzupełnienia zgłoszenia NOP na żądanie właściwego państwowego inspektora sanitarnego, chodzi tu o dodatkowo informacje zebrane w miejscu wykonania szczepienia  (art. 21 ust. 3 ww. ustawy o zapobieganiu zakażeń).

Nadto gdy nastąpi oczywista omyłka w wypełnieniu formularza zgłoszenia NOP właściwy państwowy powiatowy inspektor sanitarny dokonuje korekty formularza zgłoszenia telefonicznie, faksem lub z użyciem innego urządzenia do teletransmisji danych (telefoniczną korektę należy niezwłocznie potwierdzić pisemnie  – §  6 ww. rozp. NOP).

przekazanie zgłoszenia

Przepisy przewidują trzy formy przekazania zgłoszenia:

  1. list polecony (2 koperty > koperta wewnętrzna opatrzona jest wyraźnym adresem zwrotnym nadawcy i nadrukiem „DOKUMENTACJA MEDYCZNA”)
  2. poczta elektroniczna (jeżeli pozwalają na to techniczne możliwości nadawcy i odbiorcy, w formie przesyłek kodowanych)
  3. bezpośrednio osobie upoważnionej do odbioru (zamknięta koperta przekazana – za pokwitowaniem, § 4 rozp. NOP)

Zauważyć należy, że przesyłanie formularzy zgłoszeń NOP nie jest wymagane, jeżeli lekarz lub felczer i państwowy powiatowy inspektor sanitarny mają bezpośredni dostęp do danych w ramach elektronicznego systemu rejestracji zgłoszeń;

 

                                                                                              Karol Kolankiewicz

                                                                                              adwokat, Prezes Zarządu ISPOZ


question-2519654_640.png

Od dnia 8 stycznia 2020 roku, zostanie wprowadzony obowiązek wystawiania recept w postaci elektronicznej (art. 56 ust. 2 ustawy z dnia 28 kwietnia 2011r.o systemie informacji w ochronie zdrowia) Będzie to podstawowa forma wystawiania recepty, od stosowania której można będzie odstąpić tylko w wyjątkowych, wskazanych w przepisach  przypadkach.

Dla podmiotów leczniczych i lekarzy prowadzących indywidualne praktyki oznacza to konieczność założenia konta na specjalnej platformie P1, służącej do wymiany danych elektronicznych oraz odpowiednie dostosowanie  programu informatycznego poprzez dodanie funkcjonalności umożliwiającej wygenerowanie e-recepty. Osoby uprawnione do wystawiania recept: lekarze, pielęgniarki, położne i felczerzy mogą podpisać elektroniczne receptę na kilka sposobów, tj. podpisem elektronicznym, profilem zaufanym a lekarze uprawnieni do wystawiania zaświadczeń o czasowej niezdolności do pracy mogą posłużyć się również certyfikatem ZUS.

wystawienie e-recepty

Sam proces wystawiania recept elektronicznych nie różni się zasadniczo od „wypisywania” recept przy pomocy systemu elektronicznego i ich drukowania. Przy użyciu odpowiedniej funkcjonalności może to być nawet prostsze – system może stosować podpowiedzi i ograniczenia pozwalające uniknąć błędów – niż wystawienie recept tradycyjnych. Może to stanowić istotne ułatwienie dla lekarzy. Generalnie zasadą jest: jeden lek – jedna e-recepta. Jednakże możliwe jest łączenie recept w pakiety objęte jednym kodem.

informacja o e-recepcie

Po wygenerowaniu e-recepty pacjent może otrzymać od lekarza wydruk informacji o recepcie/receptach elektronicznych, z którym udaje się do apteki. Jest to o tyle rozwiązanie praktyczne, że apteka po odczytaniu kodu z wydruku nie zatrzymuje go, tylko oddaje pacjentowi, który ma tam czytelną informację o dawkowaniu. Informację o recepcie elektronicznej pacjent może otrzymać również na podany adres e-mali, w formie pliku pdf. Ponadto pacjent może otrzymać od lekarza jedynie czterocyfrowy kod – w dowolnej formie. Innym sposobem dostępu pacjenta do e-recepty jest powiadomienie wysyłane na adres e-mail lub sms na wskazany numer telefonu. Wymaga to jednak aktywowania Internetowego Konta Pacjenta (IKP), specjalnej aplikacji, pozwalającej m.in. na dostęp do swojej elektronicznej dokumentacji medycznej, dostęp do   informacji o świadczeniach sfinansowanych przez NFZ itp. Założenie konta IKP uwarunkowane jest posiadaniem profilu zaufanego, co dla wielu pacjentów jest istotną barierą.

realizacja e-recepty

Realizacja e-recepty w aptece już obecnie nie sprawia problemu. Pacjent okazuje informację o recepcie elektronicznej, co pozwala na identyfikację recepty w ogólnopolskim systemie wykorzystywanym w aptekach. Na tej podstawie otrzymuje przepisane leki. Może również podać czterocyfrowy kod – ustnie lub na zapisanej karteczce albo na mobilnym urządzeniu elektronicznym np. smartfonie. Można również  wyświetlić na  smartfonie czterocyfrowy kod e-recepty i podać numer PESEL osoby, której recepta dotyczy, albo umożliwić do zeskanowania kod QR. Oznacza to, że jest wiele możliwości identyfikacji e-recepty w aptece i bez problemu można również zrealizować recepty przepisane na rzecz innych, np. dla dzieci lub osób starszych, obłożnie chorych albo wszystkich tych, którzy nie mogą lub nie chcą zrealizować ich osobiście.

W obecnym stanie prawnym wprowadzenie elektronicznej postaci recepty jest i wydaje się, że pozostanie, nieuniknione. Środowiska lekarskie sprzeciwiają się takiemu rozwiązaniu i budzi ono szereg wątpliwości np. co w przypadku awarii systemu itp. Może jednak zamiast oponować, należy dołożyć starań aby pokonać początkowe problemy, które towarzyszą wprowadzaniu każdego nowego rozwiązania, w szczególności informatycznego, a potem spojrzeć na pozytywne strony tych zmian.

                                                                                                  Anna Karkut

                                                                                                       menedżer jednostek opieki zdrowotnej,  

                                                                                                       prawnik, lider ISPOZ  


attention-303861_640.png

Zgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie  1 września – 31 grudnia 2019r. płatności powyżej 15 000 zł – w transakcjach między przedsiębiorcami – należy dokonywać kontrahentowi wyłącznie przelewem na jego rachunek bankowy.

Natomiast od dnia 1 stycznia 2020 r. płatność powinna trafić na rachunek kontrahenta wskazany w odrębnym państwowym wykazie podatników VAT, a nie jakikolwiek inny. Wykaz obejmuje m.in. numery rachunków bankowych przedsiębiorców, na które kontrahenci powinni dokonywać wpłat. Wyszukiwarka rachunków podmiotów jest dostępna na stronie internetowej Ministerstwa Finansów (https://www.podatki.gov.pl/wykaz-podatnikow-vat-wyszukiwarka).

Co bardzo istotne, należy sprawdzić  w dniu zlecenia przelewu, czy rachunek naszego kontrahenta znajduje się w tym wykazie. Jeśli płatność zostanie dokonana na inny rachunek niż wskazany w ww. wykazie, to nie będzie możliwości zaliczenia takiego wydatku  do kosztów uzyskania przychodów (lub obowiązek zmniejszenia kosztów lub zwiększenia swoich przychodów w przypadku braku możliwości zmniejszenia kosztów).

Dodatkowa sankcją będzie solidarna odpowiedzialność z kontrahentem, który jest tzw. czynnym podatnikiem VAT, za jego zaległości podatkowe w tej części VAT, która przypada na płatność za transakcję (potwierdzoną fakturą) dokonaną przelewem na rachunek inny niż zawarty na dzień zlecania przelewu na wykazie podatników VAT. Może to być bardzo dolegliwe, gdyż urząd skarbowy może od przedsiębiorcy, który już zapłacił zażądać zapłaty podatku VAT, którego przyjmujący zapłatę kontrahent nie zapłacił.                                                                                                                                 

                                                                                                                           Karol Kolankiewicz

                                                                                                                           adwokat, Prezes Zarządu ISPOZ



Placówki lecznicze mają obowiązek podawać do publicznej wiadomości liczne informacje określone w przepisach regulujących ich działanie i warunki udzielania świadczeń zdrowotnych.

Zakres tych informacji jest inny w odniesieniu do podmiotów wykonujących działalność leczniczą na zasadach komercyjnych (podmioty udzielające świadczeń odpłatnych). Inny, znacząco szerszy, jest wachlarz obowiązkowych informacji jakie powinny być upublicznione przez podmioty realizujące świadczenia opieki zdrowotnej finansowane ze środków publicznych tj. na podstawie umów zawartych z Narodowym Funduszem Zdrowia. Należy zaznaczyć, że przepisy regulują nie tylko zakres informacji ale i sposób oraz miejsce jej podania.

 

informacja o prawach pacjenta

o prawach określonych w ustawie o prawach pacjenta oraz w przepisach odrębnych / wskazanie  ograniczenia tych praw / w formie pisemnej – poprzez umieszczenie jej w swoim lokalu, w miejscu ogólnodostępnym / w przypadku pacjenta niemogącego się poruszać ww. informację udostępnia się w sposób umożliwiający zapoznanie się z nią w pomieszczeniu, w którym pacjent przebywa (art. 11 ust. 1 i 3 ustawy o prawach pacjenta)

 

informacja o wysokości i sposobie ustalania opłaty
za realizację prawa do kontaktu telefonicznego i korespondencyjnego z innymi osobami
/ prawa do dodatkowej opieki pielęgnacyjnej

 

dot. podmiotów leczniczych wykonujących działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe  świadczenia  zdrowotne  / jeśli realizacja tych praw skutkuje kosztami poniesionymi przez ten podmiot / informacja ta jest jawna i udostępniana w lokalu tego podmiotu leczniczego (art. 35 ust. 1-3 ustawy o prawach pacjenta)

 

informacja o rodzaju działalności / zakresie udzielanych świadczeń zdrowotnych udzielanych

rodzaj działalności leczniczej / zakres udzielanych świadczeń zdrowotnych) / treść i forma tych informacji nie mogą mieć cech reklamy (art. 12 ustawy o prawach pacjenta, art. 14 ust. 1 w zw. z art. 24 ust. 2  ustawy o działalności leczniczej)

 

wybrane informacje z Regulaminu organizacyjnego

  1. wysokość opłaty za udostępnienie dokumentacji medycznej
  2. wysokość opłaty za przechowywanie zwłok pacjenta przez okres dłuższy niż 72 godziny od osób lub instytucji uprawnionych do pochowania zwłok (dot. podmiotów leczniczych wykonujących działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne)
  3. wysokość opłat za świadczenia zdrowotne, które mogą być udzielane za częściową albo całkowitą odpłatnością (zgodnie z przepisami ustawy lub przepisami odrębnymi),
  4. dot. monitorowania pomieszczeń placówki (ogólnodostępnych, jeżeli jest to niezbędne do zapewnienia bezpieczeństwa pacjentów lub pracowników pomieszczeń / w których są udzielane świadczenia zdrowotne oraz pobytu pacjentów, w szczególności pokoi łóżkowych, pomieszczeń higieniczno-sanitarnych, przebieralni, szatni, jeżeli wynika to z przepisów odrębnych)

przez ich wywieszenie w widoczny sposób w miejscu udzielania świadczeń / na stronie internetowej podmiotu wykonującego działalność leczniczą / udostępnienie w Biuletynie Informacji Publicznej (BIP), w przypadku podmiotu obowiązanego do jego prowadzenia (art. 24 ust. 2 ustawy o działalności leczniczej);

 

wybrane informacje dot. przetwarzania danych osobowych

podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych będący administratorem danych osobowych (art. 13 i 14 RODO) / w zwięzłej, przejrzystej, zrozumiałej i łatwo dostępnej formie / jasnym i prostym językiem / na piśmie lub w inny sposób, w tym w stosownych przypadkach elektronicznie/ zakresem objęte są poniższe informacje:

  1. tożsamość i dane kontaktowe administratora danych oraz, gdy ma to zastosowanie, tożsamość i dane kontaktowe swojego przedstawiciela;
  2. gdy ma to zastosowanie – dane kontaktowe inspektora ochrony danych – niezwłocznie po jego wyznaczeniu, na swojej stronie internetowej, a jeżeli nie prowadzi własnej strony internetowej, w sposób ogólnie dostępny w miejscu prowadzenia działalności (art. 11 ustawy o ochronie danych osobowych);
  3. cele przetwarzania danych osobowych, oraz podstawę prawną przetwarzania;
  4. prawnie uzasadnione interesy realizowane przez administratora lub przez stronę trzecią (jeżeli przetwarzanie odbywa się na podstawie art. 6 ust. 1 lit. f) RODO)
  5. informacje o odbiorcach danych osobowych lub o kategoriach odbiorców (jeżeli istnieją)
  6. o zamiarze przekazania danych osobowych do państwa trzeciego (gdy ma to zastosowanie);
  7. okres, przez który dane osobowe będą przechowywane, a gdy nie jest to możliwe, kryteria ustalania tego okresu;
  8. o prawie do żądania od administratora dostępu do danych osobowych dotyczących osoby, której dane dotyczą, ich sprostowania, usunięcia lub ograniczenia przetwarzania lub o prawie do wniesienia sprzeciwu wobec przetwarzania, a także o prawie do przenoszenia danych;
  9. o prawie do cofnięcia zgody w dowolnym momencie – bez wpływu na zgodność z prawem przetwarzania, którego dokonano na podstawie zgody przed jej cofnięciem (jeżeli przetwarzanie odbywa się na podstawie art. 6 ust. 1 lit. a) lub art. 9 ust. 2 lit. a) RODO)
  10. o prawie wniesienia skargi do organu nadzorczego –
  11. czy podanie danych osobowych jest wymogiem ustawowym lub umownym lub warunkiem zawarcia umowy oraz czy osoba, której dane dotyczą, jest zobowiązana do ich podania i jakie są ewentualne konsekwencje niepodania danych;
  12. o zautomatyzowanym podejmowaniu decyzji, w tym o profilowaniu)

 

            Dodatkowe obowiązki informacyjne
leżą po stronie podmiotów udzielających świadczeń zdrowotnych finansowanych ze środków publicznych.

 

znak graficzny NFZ

na zewnątrz budynku, w którym udzielane są świadczenia, w miejscu ogólnie dostępnym / według wzoru określonego przez Prezesa Funduszu / w przypadku gdy w budynku, świadczenia są udzielane także przez podmioty, które nie zawarły umowy z NFZ, znak graficzny powinien być umieszczony w sposób jednoznacznie wskazujący, który z podmiotów udziela świadczeń na podstawie umowy z NFZ (§  11 ust. 2 i 3 rozp. Min. Zdrowia z dnia 8 września 2015 r. w sprawie ogólnych warunków umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej);

informacje organizacyjne

wewnątrz budynków siedziby i jednostek organizacyjnych / widoczne także z zewnątrz budynku z wyjątkiem świadczeniodawców udzielających świadczeń całodobowo (§  11 ust. 4 i 5 rozp. Min. Zdrowia z dnia 8 września 2015 r. w sprawie ogólnych warunków umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej)

  1. godziny i miejsca udzielania świadczeń
  2. imiona i nazwiska osób kierujących pracą komórki organizacyjnej;
  3. imiona i nazwiska osób udzielających świadczeń oraz godzin i miejsca ich udzielania (w przypadku ambulatoryjnych świadczeń);
  4. o miejscach i godzinach udzielania świadczeń przez podwykonawców (jeżeli zachodzi potrzeba poinformowania o tym świadczeniobiorców)
  5. o zasadach zapisów na porady i wizyty (z uwzględnieniem świadczeń udzielanych w warunkach domowych);
  6. o trybie składania skarg i wniosków w danym podmiocie;
  7. o zasadach potwierdzania prawa do świadczeń;
  8. o możliwości i sposobie zapisania się na listę oczekujących na udzielenie świadczenia;
  9. o profilaktycznych programach zdrowotnych realizowanych przez ten podmiot (finansowanych ze środków publicznych);
  10. inne informacje (jeżeli obowiązek ich ujawnienia świadczeniobiorcom wynika z umowy z NFZ);

informacje „alarmowe”

  1. adres oraz numery telefonów najbliższego miejsca, w którym są udzielane świadczenia nocnej i świątecznej opieki zdrowotnej;
  2. numery telefonów alarmowych „112” i „999”, obsługiwanych w ramach systemu powiadamiania ratunkowego;
  3. adres i numer bezpłatnej infolinii Biura Rzecznika Praw Pacjenta;
  4. adres i numer telefonu właściwej miejscowo komórki do spraw skarg i wniosków oddziału wojewódzkiego NFZ
  5. adres i numer telefonu właściwej komórki oddziału wojewódzkiego NFZ, w której świadczeniobiorca uzyska informację o możliwości udzielenia świadczenia opieki zdrowotnej przez innych świadczeniodawców, którzy zawarli umowę z tym oddziałem, średnim czasie oczekiwania na dane świadczenie opieki zdrowotnej oraz o pierwszym wolnym terminie udzielenia świadczenia

szczególne uprawnienia

w miejscach rejestracji pacjentów do udzielania świadczeń opieki zdrowotnej / w miejscach udzielania świadczeń podstawowej opieki zdrowotnej oraz w aptekach  / odpowiednio świadczeniodawca albo kierownik apteki – pisemna informacja o szczególnych uprawnieniach do korzystania ze świadczeń poza kolejnością (art. 47c ust. 5 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych);

udogodnienia dla niepełnosprawnych

w miejscu udzielania świadczeń / informacja o posiadanych udogodnieniach (§  11 ust. 1 rozp. Min. Zdrowia z dnia 8 września 2015 r. w sprawie ogólnych warunków umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej).

 

Już tylko z powyższego zestawienia wynika, że podmioty udzielające świadczeń zdrowotnych mają bardzo rozbudowany zakres informacji, które obowiązane są ujawnić w przestrzeni publicznej ogólnodostępnej bądź udostępnić pacjentowi. Przygotowanie treści tych informacji i podanie ich w sposób przejrzysty, zwięzły i zrozumiały nastręcza niekiedy wiele trudności. Dlatego też bardzo pomocne wydaje się opracowanie wzorów i przykładowych formularzy informacyjnych możliwych do praktycznego wykorzystania dla zarządzających placówkami medycznymi.

Anna Karkut                                                                    Karol Kolankiewicz

menedżer służby zdrowia, lider ISPOZ                           adwokat, Prezes Zarządu ISPOZ

 


attention-303861_640.png

12 listopada 2019 zarządzanie w placówce0

Odczuwalny coraz dotkliwiej brak lekarzy i pielęgniarek, narastające obciążenie pracą administracyjną oraz rozwój technologii wymuszający korzystanie z narzędzi informatycznych (np. e-recepty, e-zwolnienia, e-dokumentacja), to czynniki generujące zapotrzebowanie na asystentów medycznych – nową grupę zawodową w podmiotach wykonujących działalność leczniczą.

W debacie publicznej panuje zgoda co do konieczności wprowadzenia tego zawodu do systemu opieki zdrowotnej. Brak jednak uregulowań sytuujących ten zawód wśród fachowej kadry osób wykonujących zawody medyczne. Wprawdzie ustawa z dnia 13 września 2018 r. o zmianie ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa […] pośrednio definiuje asystenta medycznego jako osobę wykonującą:
– zawód medyczny (w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej)
– czynności pomocnicze przy udzielaniu świadczeń zdrowotnych (o których mowa w art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta).
Jest to jednak definicja bardzo ograniczona i stworzona jedynie w celu umożliwienia cedowania uprawnień do wystawiania zaświadczeń lekarskich, czyli orzeczeń o czasowej niezdolności do pracy.

Ponad rok stosowania tych przepisów pokazuje, że na ich podstawie nie sposób ukształtować zawodu asystenta medycznego stanowiącego odpowiedź na wyzwania stojące przed sektorem służby zdrowia. Ani liczba asystentów medycznych zgłoszonych do Rejestru Asystentów Medycznych (RAM), ani też zadania przez nich wykonywane nie przyniosły oczekiwanych efektów. Nie obserwujemy znaczącego odciążenia lekarzy, czy też nadzwyczajnej chęci delegowania uprawnień przez zawody medyczne. W dużej mierze związane jest to z odpowiedzialnością, która w obecnej konstrukcji prawnej nie skłania do udzielania upoważnień asystentom medycznym nawet w tak ograniczonym zakresie, jak wystawianie zaświadczeń o czasowej niezdolności do pracy.

Koncepcja wprowadzenia zawodu asystenta medycznego do systemu opieki zdrowotnej, choć ze wszech miar słuszna, jest trudna do ukształtowania w taki sposób aby odpowiadała na różne potrzeby poszczególnych grup zawodowych funkcjonujących w podmiotach wykonujących działalność leczniczą. Jednakże nawet najlepsze uregulowania prawne nie zastąpią finansowania. Można postawić tezę, że brak źródła finansowania – przy braku wzrostu wyceny procedur medycznych finansowanych przez NFZ, będącego główną przyczyną pogarszającej się sytuacji ekonomicznej podmiotów leczniczych – jest głównym powodem niewprowadzania tego zawodu do placówek opieki zdrowotnej. Lepsze finansowanie świadczeń przez płatnika publicznego (narzucającego coraz bardziej skomplikowane obowiązki administracyjne) i ramowe określenie w przepisach zasad funkcjonowania tej grupy zawodowej (zadania, kwalifikacje) spowoduje, że podmiot medyczny wyasygnuje środki na zatrudnienie asystenta medycznego, ale tylko takiego, który w sposób realny odciąży fachowy personel medyczny.

Anna Karkut
menedżer jednostek opieki zdrowotnej,
lider Instytutu – Specjaliści Prawa Ochrony Zdrowia


ISPOZ 2017. Wszystkie prawa zastrzeżone.