Newsy

attention-303861_640.png

O powodzie, dla którego pacjent trafił do przychodni czy szpitala, udzielający pomocy lekarz dowiaduje się najczęściej w zbieranym od pacjenta wywiadzie chorobowym, słysząc np. o wypadku komunikacyjnym, czy też pobiciu. Istnieje także wiele sytuacji, gdy zebranie przez lekarza wywiadu jest wprawdzie niemożliwe lub utrudnione (np. pacjent nieprzytomny, z zaburzeniami mowy, małoletni, czy osoba nie chcąca opowiadać o zdarzeniu), jednakże i wtedy, nawet pomimo braku bezpośredniej relacji pacjenta, mając na uwadze m.in. zakres i rodzaj obrażeń, rozpoznaną chorobę, czy też informacje przekazane przez osoby trzecie (np. ratowników medycznych, który przywieźli pacjenta karetką) lekarze są w stanie z wysokim prawdopodobieństwem stwierdzić, co było powodem doznanego schorzenia, np. postrzał z broni palnej (w ciele pacjenta rana wlotowa i wylotowa, a nawet obecność kuli). Ponadto, lekarze zauważają też często stany rzeczy niezależne od jednostki chorobowej, np. fakt, iż dana osoba doświadczyła przemocy (siniaki na ciele dziecka zaobserwowane podczas osłuchiwania płuc).



W dniu 9 lutego b.r. weszły w życie zmiany w ustawie o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, dotyczące kwestii obowiązku zachowania tajemnicy co do informacji związanych z pacjentem oraz znacząco zmieniające zasady udostępniania dokumentacji medycznej pacjenta po jego śmierci.

Odnośnie tajemnicy zawodowej przypomnieć należy, że konieczność jej dochowania nie dotyczy sytuacji, gdy pacjent lub jego przedstawiciel ustawowy wyraża zgodę na ujawnienie tajemnicy (poza innymi przypadkami, o których mówi ustawa o prawach pacjenta (…). W znowelizowanym kształcie przepis art. 14 ust. 2b ustawy wskazuje, że ujawnienie informacji może nastąpić tylko w niezbędnym zakresie, ponadto sprecyzowano, że zakres ten może zostać określony przez pacjenta (lub jego przedstawiciela ustawowego).


alzehimer-1200x790.jpg

Od dnia 13 lipca 2017 r. obowiązuje przepis art. 240 § 1 Kodeksu karnego w nowym brzmieniu. Powyższy przepis nakłada na każdego– w tym także na lekarza, pielęgniarkę, położną, czy ratownika medycznego – obowiązek prawny niezwłocznego zawiadomienia organu powołanego do ścigania przestępstw (Prokuratura, Policja) o karalnym przygotowaniu albo usiłowaniu lub dokonaniu konkretnych wymienionych czynów zabronionych z Kodeksu karnego. W nowym brzmieniu obok dotychczasowej listy poważnych przestępstw (art. 118, art. 118a, art. 120-124, art. 127, art. 128, art. 130, art. 134, art. 140, art. 148, art. 163, art. 166, art. 189, art. art. 252) oraz przestępstw o charakterze terrorystycznym, dodano nowe przestępstwa objęte ww. obowiązkiem, tj. art. 156 (ciężki uszczerbek na zdrowiu), art. 197 §3 lub 4 (zgwałcenie małoletniego lub osoby bliskiej albo ze szczególnym okrucieństwem), art. 198 (seksualne wykorzystanie osoby nieporadnej lub upośledzonej) oraz art. 200 (wykorzystanie seksualne małoletniego).


ISPOZ 2017. Wszystkie prawa zastrzeżone.