Newsy

flaga-ukraina-polska-fot-unian-970x542-1.jpg

Tragiczna sytuacja trwającej od kilku dni wojny na terytorium Ukrainy, wpływa także na los lekarzy pochodzących z Ukrainy, którzy na terenie naszego kraju wykonują zawód lekarza lub dopiero planują rozpocząć jego wykonywanie.

Lekarze zwracają się do nas prawników o informacje prawne, w szczególności, jak mogą się zachować z punktu widzenia prawa –  w sytuacji, gdy potrzebują natychmiast powrócić do swojej ojczyzny aby udzielić pomocy swoim rodzinom, w tym w sprowadzeniu ich do Polski – w związku z łączącymi ich umowami o pracę, staż podyplomowy, czy szkolenie specjalizacyjne.
Poniżej pierwsze wstępne opracowanie – uwagi prawne w zakresie możliwości prawnych lekarzy z Ukrainy.

lekarz w czasie stażu podyplomowego

Lekarz na czas nieobecności może zwrócić się do pracodawcy (dyrekcji szpitala/podmiotu leczniczego) o urlop wypoczynkowy lub urlop bezpłatny. Przypomnieć trzeba, że lekarz, który odbywa staż podyplomowy, jest zatrudniony na podstawie umowy o pracę (w celu odbycia stażu) i co do zasady przysługują mu uprawnienia pracownicze, w tym prawo do urlopu wypoczynkowego oraz możliwość uzyskania urlopu bezpłatnego.
Lekarz stażysta ma prawo do urlopu wypoczynkowego – z upływem każdego kolejnego miesiąca pracy, w wymiarze 1/12 wymiaru urlopu przysługującego mu po przepracowaniu roku (art. 153 Kodeksu pracy). Minimalny okres urlopu wypoczynkowego za cały rok kalendarzowy to 20 dni. Informacji o liczbie dni urlopu przysługującego lekarzowi w danym momencie warto zapytać pracodawcę (dział kadr). W celu uzyskania urlopu lekarz stażysta musi złożyć wniosek do pracodawcy i uzyskać od niego zgodę – nie jest wystarczające złożenie samego wniosku, konieczna jest zgoda pracodawcy. Za czas nieobecności w czasie urlopu wypoczynkowego lekarz-pracownik otrzymuje wynagrodzenie.

Lekarz stażysta ma prawo do urlopu bezpłatnego, np. wówczas gdy przewiduje, że nie będzie mógł świadczyć pracy przez czas dłuższy niż liczba dni przysługującego mu urlopu wypoczynkowego. W tym celu należy złożyć pisemny wniosek do pracodawcy (szpitala/podmiotu leczniczego) na podst. art. 174 Kodeksu pracy – we wniosku należy określić ile dni urlopu bezpłatnego lekarz stażysta potrzebuje uzyskać. Warto w uzasadnieniu wskazać, że wniosek jest składany w związku z obecną dramatyczną sytuacją i chęcią niesienia pomocy najbliższym, czy koniecznością czasowego powrotu do swojego kraju. Trzeba jednak pamiętać, że pracodawca może odmówić udzielenia urlopu bezpłatnego – również nie będzie wystarczające złożenie samego wniosku, konieczna jest zgoda pracodawcy. Pracodawca nie wypłaca wynagrodzenia za czas urlopu bezpłatnego.

Przepisy dopuszczają możliwość przedłużenia czasu trwania stażu podyplomowego, wtedy gdy lekarz nie jest w pracy i nie realizuje programu stażu. Przedłużenie czasu trwania stażu podyplomowego następuje na okres realizacji tej części programu stażu podyplomowego, która nie została zrealizowana. Okres trwania stażu podyplomowego ulega przedłużeniu o czas nieobecności lekarza stażysty w pracy m.in. z powodu urlopu bezpłatnego udzielonego przez pracodawcę – nie dłużej niż o 3 miesiące w okresie trwania stażu podyplomowego (art. 15 a ust. 2 pkt. 3 ustawy z dn. 05.12.1996r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty).

O złożeniu wniosku i uzyskaniu urlopu wypoczynkowego czy bezpłatnego warto powiadomić opiekuna stażu oraz koordynatora stażu w placówce, gdzie lekarz odbywa staż.

Poza powyższymi możliwościami w innych uzasadnionych przypadkach, właściwa okręgowa rada lekarska (w porozumieniu z marszałkiem województwa) może wyrazić zgodę na dodatkowe przedłużenie okresu trwania stażu podyplomowego (art. 15 a ust. 6 ustawy z dn. 05.12.1996r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty). W tym celu lekarz powinien złożyć wniosek o przedłużenie stażu do swojej okręgowej rady lekarskiej oraz odpowiednio go uzasadnić.

Warto wiedzieć, że przyznane prawo wykonywania zawodu lekarza albo prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty na czas odbywania stażu zachowuje ważność nie dłużej niż 5 lat od dnia jego przyznania.
Przepisy przewidują także sytuacje, gdy lekarz stażysta nie ukończy stażu podyplomowego w terminie 5 lat od dnia uzyskania prawa wykonywania zawodu. W takiej sytuacji może odbyć staż podyplomowy na podstawie ponownie przyznanego prawa wykonywania zawodu w celu dokończenia stażu podyplomowego oraz umowy cywilnoprawnej o szkolenie zawartej z podmiotem wskazanym przez właściwą radę lekarską (art. 15 a ust. 7 ustawy z dn. 05.12.1996r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty).

lekarz w czasie szkolenia specjalizacyjnego

Lekarz odbywa szkolenie specjalizacyjne w trybie rezydenckim (na podstawie umowy o pracę) lub w trybie pozarezydenckim na podstawie innych umów (np. umowa cywilnoprawna, płatny urlop szkoleniowy, stypendium).

Podobnie jak w przypadku lekarza stażysty, lekarz rezydent odbywający szkolenie specjalizacyjne na podstawie umowy o pracę na czas nieobecności może zwrócić się do pracodawcy (dyrekcji szpitala/podmiotu leczniczego) o urlop wypoczynkowy lub urlop bezpłatny – przysługują mu uprawnienia pracownicze, w tym możliwość uzyskania urlopu wypoczynkowego oraz możliwość uzyskania urlopu bezpłatnego. Pełne zastosowanie mają uwagi opisane powyżej (konieczność złożenia wniosku, zgoda pracodawcy).

Lekarz specjalizujący się w trybie pozarezydenckim może zwrócić się do podmiotu, z którym zawarł umowę o odbywanie szkolenia specjalizacyjnego, z wnioskiem o przerwę w odbywaniu szkolenia specjalizacyjnego. W tym celu powinien złożyć pisemny wniosek i określić z ilu dni przerwy pragnie skorzystać. Także w tym przypadku warto w uzasadnieniu takiego pisma wskazać, że wniosek jest składany w związku z obecną dramatyczną sytuacją i chęcią niesienia pomocy najbliższym, czy koniecznością czasowego powrotu do swojego kraju. Przerwa wymaga zgody ww. podmiotu – nie będzie wystarczające samo złożenie wniosku.

Przepisy dopuszczają możliwość przedłużenia czasu trwania szkolenia specjalizacyjnego, wtedy gdy lekarz nie realizuje programu szkolenia specjalizacyjnego. Przedłużenie czasu trwania szkolenia następuje na okres realizacji tej części programu szkolenia specjalizacyjnego, która nie została zrealizowana.

Okres trwania szkolenia specjalizacyjnego ulega przedłużeniu o czas nieobecności lekarza w pracy m.in. z powodu urlopu bezpłatnego udzielonego przez pracodawcę – nie dłużej niż o 3 miesiące w okresie trwania szkolenia specjalizacyjnego (art. 16 l ust. 1 pkt. 2 ustawy z dn. 05.12.1996r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty).

Trzeba dodać, że lekarz powinien poinformować kierownika specjalizacji o uzyskaniu zgody na urlop wypoczynkowy, urlop bezpłatny czy przerwę w odbywaniu szkolenia specjalizacyjnego. Powinien także poinformować wojewodę o planowanej nieobecności, gdy trwa ona dłużej niż 3 miesiące.
W uzasadnionych przypadkach zgodę na dodatkowe przedłużenie okresu trwania szkolenia specjalizacyjnego może wyrazić wojewoda, a w odniesieniu do lekarzy odbywających specjalizację w ramach rezydentury – minister zdrowia (art. 16 l ust. 3 ustawy z dn. 05.12.1996r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty).

lekarze z warunkowym prawem / prawem na określony zakres, czas i miejsce

Powyższe uwagi co do możliwości uzyskania urlopu wypoczynkowego lub urlopu bezpłatnego dotyczą także lekarzy, którzy mają przyznane warunkowe prawo wykonywania zawodu lub prawo wykonywania zawodu na określony zakres czynności zawodowych, okres i miejsce zatrudnienia w podmiocie leczniczym.

Uzyskanie urlopu wymaga zgody placówki – nie będzie wystarczające samo złożenie wniosku.

Lekarze z takim prawem powinni także sprawdzić na jaki czas uzyskali prawo wykonywania zawodu od okręgowej izby lekarskiej. Poszczególne izby lekarskie wydają ww. prawa na określony czas, np. na okres 6 miesięcy. Kiedy minie okres na jaki prawo zostało wydane, a lekarz nie złoży wniosku o przedłużenie ważności prawa, to prawo to wygaśnie z upływem tego terminu. Warto zatem o uzyskaniu urlopu bezpłatnego – szczególnie dłuższego –powiadomić także swoją okręgową izbę lekarską i jednocześnie złożyć wniosek o przedłużenie ważności prawa wykonywania zawodu o czas urlopu.

wsparcie samorządu zawodowego lekarzy

Każdy z ww. lekarzy ma także prawo:

  1. korzystać z ochrony i pomocy prawnej organów izb lekarskich w sprawach związanych z wykonywaniem zawodu lekarza;
  2. korzystać ze świadczeń socjalnych izb lekarskich oraz działalności pomocowej.

Do podstawowych zadań samorządu lekarskiego należy m.in. prowadzenie instytucji samopomocowych i innych form pomocy materialnej dla lekarzy i ich rodzin (art. 5 pkt. 19 ustawy z dn. 02.12.2009r. o izbach lekarskich).
Powyższe oznacza, że każdy z lekarzy może zwrócić się do swojej izby lekarskiej (tam gdzie jest wpisany na listę członków) z zapytaniem dot. pomocy prawnej związanej z wykonywaniem zawodu lekarza, w tym co do urlopu, przerwy, czy przedłużenia okresu szkolenia w trakcie stażu podyplomowego, czy szkolenia specjalizacyjnego.

Informacje o możliwym wsparciu prawnym, materialnym i innych formach pomocy, można odnaleźć w serwisach internetowych poszczególnych okręgowych izb lekarskich. Dla przykładu warto wskazać informacje zawarte m.in.:

  • na stronie Wielkopolskiej Izby Lekarskiej w Poznaniu – opieka psychologiczna dla lekarzy z Ukrainy (członków WIL) oraz ich rodzin + opieka prawna (https://wil.org.pl/pomozmy-lekarzom-z-ukrainy-oraz-ich-rodzinom/)
  • na stronie Okręgowej Izby Lekarskiej w Warszawie – pomoc materialna, mieszkaniowa, prawna, psychologiczna dla lekarzy bądź ich rodzin (https://izba-lekarska.pl/monitor-lekarski/wsparcie-dla-lekarzy-z-ukrainy/).

 

adwokat Karol Kolankiewicz

———————————————————————
Karol Kolankiewicz jest adwokatem – członkiem Pomorskiej Izby Adwokackiej w Gdańsku (od 2008r.); specjalizuje się w sprawach związanych z prawem medycznym; autor licznych publikacji z zakresu prawa medycznego, współautor „Komentarza do Kodeksu Etyki Lekarskiej” (2021) oraz podręcznika „Prawo medyczne dla lekarzy. Wybrane zagadnienia prawne” (2021)

 


978-83-8246-270-8_.jpg

Bardzo praktyczna i pomocna w codziennej lekarskiej pracy

Obszerny i wynikający z samorządowego doświadczenia zakres poruszanych tematów, omówionych zwięzłym i przystępnym językiem, opatrzonych komentarzami doświadczonych lekarzy i zestawami pytań umożliwiających sprawdzenie nabytej wiedzy” 

„Książki dotyczące prawa medycznego są w większości nudne. Napisane trudnym prawniczym językiem, w oparciu o doświadczenia akademickie i sądowe, rzadko dają lekarzom dobre odpowiedzi na codzienne praktyczne pytania. Na tym tle wydana niedawno publikacja wyróżnia się w sposób wyjątkowy

 

Taka pozytywna recenzja ukazała się na w „Gazecie Lekarskiej” w wydaniu „papierowym” (luty 2022) oraz na stronie internetowej

https://gazetalekarska.pl/?p=65886

Gratuluję i dziękuję współautorom-> Ani Karkut i Krzysztofowi Izdebskiemu.

 

adwokat Karol Kolankiewicz 

 

 

——————————————————————–
Karol Kolankiewicz jest adwokatem – członkiem Pomorskiej Izby Adwokackiej w Gdańsku (od 2008r.); specjalizuje się w sprawach związanych z prawem medycznym; autor licznych publikacji z zakresu prawa medycznego, współautor „Komentarza do Kodeksu Etyki Lekarskiej” (2021) oraz podręcznika „Prawo medyczne dla lekarzy. Wybrane zagadnienia prawne” (2021)


27858848_573072099734315_1101040843535402236_n.jpg

Eksperci ISPOZ ponownie poprowadzą szkolenia dla lekarzy w ramach współpracy z Naczelną Izbą Lekarską w Warszawie.

W miesiącu lutym 2022r. zapraszamy na następujące szkolenia:

  • 1 lutego godz. 16-19
    Uprawnienia lekarza – wybrane zagadnienia prawne

    Prowadzący: adw. Karol Kolankiewicz i mgr Anna Karkut

szczegóły https://nil.org.pl/dla-lekarzy/kursy-i-szkolenia/411-uprawnienia-lekarza-wybrane-zagadnienia-prawne

  • 8 lutego godz. 16-19
    Lekarz w internecie – wybrane zagadnienia prawne

    Prowadzący: adw. Karol Kolankiewicz i mgr Anna Karkut

szczegóły https://nil.org.pl/dla-lekarzy/kursy-i-szkolenia/410-lekarz-w-internecie-wybrane-zagadnienia-prawne

  • 16 lutego godz. 16-19
    Jak wykorzystać dokumentację medyczną w obronie lekarza?

    Prowadzący: adw. Karol Kolankiewicz i mgr Anna Karkut

szczegóły https://nil.org.pl/dla-lekarzy/kursy-i-szkolenia/434-jak-wykorzystac-dokumentacje-medyczna-w-obronie-lekarza

 

Serdecznie zapraszamy !!!


1.jpg

Lekarz cudzoziemiec spoza Unii Europejskiej nie ma prawa używania na pieczątce lekarskiej tytułu specjalisty uzyskanego poza polskim systemem / unijnym systemem uznawania kwalifikacji, gdyż taki tytuł mu nie przysługuje – poza przypadkami wyraźnie przewidującymi taka możliwość.

Polskie przepisy wyraźnie wskazują, kiedy lekarz może uzyskać i posługiwać się tytułem specjalisty w określonej dziedzinie medycyny, w szczególności:

  1. po odbyciu szkolenia specjalizacyjnego oraz po złożeniu Państwowego Egzaminu Specjalizacyjnego (art. 16 ust. 1 pkt. 1-2 u.zaw.lek.);
  2. po uznaniu za równoważny tytułu specjalisty uzyskanego za granicą (art. 16 ust. 1 pkt. 3 u.zaw.lek.);
  3. gdy posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje w zakresie specjalizacji lekarskiej lub lekarsko-dentystycznej lekarza lub lekarza dentysty będącego obywatelem państwa członkowskiego UE, wydany przez właściwe władze innego państwa członkowskiego UE, spełniający minimalne wymogi kształcenia określone w przepisach UE, wymieniony w odrębnym wykazie (zawartym w Obwieszczeniu Ministra Zdrowia z dnia 9 października 2019 r. w sprawie wykazu dokumentów potwierdzających formalne kwalifikacje w zakresie specjalizacji medycznych lekarza i lekarza dentysty, będącego obywatelem państwa członkowskiego UE, państwa członkowskiego EFTA – strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej – art. 16 a) ust. 1 u.zaw.lek.);
  4. gdy posiada kwalifikacje potwierdzone dokumentem potwierdzającym formalne kwalifikacje w zakresie danej specjalności lekarskiej, świadczącym o rozpoczęciu kształcenia przed określonym dniem w określonych państwach (nie ma wśród nich państw spoza UE, EFTA, EOG czy Szwajcarii), np. przed dniem 20 grudnia 1976 r. w Królestwie Belgii, Królestwie Danii oraz stosownym zaświadczeniem wydanym przez właściwe organy państwa członkowskiego UE potwierdzającym, np. że lekarz faktycznie i zgodnie z prawem wykonywał zawód jako specjalista w danej dziedzinie przez co najmniej 3 kolejne lata w okresie 5 lat bezpośrednio poprzedzających wydanie zaświadczenia (art. 16 a) ust. 2 u.zaw.lek.).

Nadto tytuł specjalisty uzyskany poza terytorium RP, niepodlegający uznaniu za równoważny na podstawie ww. przepisów, może zostać uznany przez Ministra Zdrowia za równoważny z tytułem specjalisty w RP (art. 16 n) u.zaw.lek.) lub na skutek zastosowania przez Ministra Zdrowia przepisów o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskie (art. 16 b) u.zaw.lek.) -> wymaga to jednak przejścia stosownej procedury.

Nie zmienia powyższego fakt przyznania prawa wykonywania zawodu lekarza na określony zakres czynności zawodowych, okres i miejsce zatrudnienia w podmiocie leczniczym (na podstawie art. 7 ust. 2a) u.zaw.lek) lub warunkowego prawa wykonywania zawodu (na podstawie art. 7 ust. 9. u.zaw.lek). Wydanie decyzji przez Ministra Zdrowia oraz uchwały przez okręgową radę lekarską nie wprowadza bowiem możliwości posługiwania się tytułem specjalisty przez lekarza cudzoziemca, który taki tytuł uzyskał poza ww. systemem aktualnie obowiązującym na terytorium RP i UE.

Karol Kolankiewicz

——————————————————————–
Karol Kolankiewicz jest adwokatem – członkiem Pomorskiej Izby Adwokackiej w Gdańsku (od 2008r.); specjalizuje się w sprawach związanych z prawem medycznym; autor licznych publikacji z zakresu prawa medycznego, współautor „Komentarza do Kodeksu Etyki Lekarskiej” (2021) oraz podręcznika „Prawo medyczne dla lekarzy. Wybrane zagadnienia prawne” (2021)


doctor-4068134_640.jpg

Lekarz udzielając świadczeń zdrowotnych w drodze teleporady, tzn. za pośrednictwem systemów teleinformatycznych lub systemów łączności powinien pamiętać, że w każdym wypadku powinien postępować zgodnie z aktualnym stanem wiedzy medycznej przy wykorzystaniu dostępnych metod i środków.

W każdym przypadku przed podjęciem decyzji o udzieleniu świadczenia w drodze teleporady lekarz powinien zastanowić się, czy u tego konkretnego pacjenta możliwe jest dokonanie na odległość prawidłowej oceny stanu zdrowia jedynie poprzez zebrany wywiad, interpretację posiadanych wyników badań, w oparciu o informacje zawarte w dokumentacji, czy też niezbędna jest osobista wizyta pacjenta u lekarza.

Warto przytoczyć wskazania do osobistej wizyty pacjenta w gabinecie lekarskim:

  • gdy zachodzi konieczność badania przedmiotowego lub przeprowadzenia innych procedur niemożliwych do zrealizowania w formie teleporady
  • pacjent nie wykonał zleconych badań kontrolnych, bądź też odmawia przesłania aktualnych wyników badań,
  • gdy pacjent podaje jedynie ogólne informacje o objawach lub odmawia podania dodatkowych informacji,
  • gdy lekarz zaobserwuje objawy o niejasnym charakterze, znacznym nasileniu, czy dłuższym czasie trwania
  • gdy lekarz stwierdza, że nie nastąpił oczekiwany efekt terapeutyczny (poprawa stanu zdrowia pacjenta) po kilku kolejnych teleporadach, udzielonych z tej samej przyczyny.

Trzeba także wskazać, że w zakresie podstawowej opieki zdrowotnej w Rozporządzeniu Ministra Zdrowia w sprawie standardu organizacyjnego teleporady w ramach podstawowej opieki zdrowotnej z dnia 12 sierpnia 2020 r. wskazano dodatkowo jeszcze inne sytuacje, kiedy świadczenie zdrowotne może być realizowane wyłącznie w bezpośrednim kontakcie z pacjentem, w szczególności:

  • w związku z chorobą przewlekłą, w przebiegu której doszło do pogorszenia lub zmiany objawów,
  • w związku z podejrzeniem choroby nowotworowej,
  • w przypadku udzielania świadczenia dzieciom do 6. roku życia (poza poradami kontrolnymi w trakcie leczenia, ustalonego w wyniku osobistego badania pacjenta, których udzielenie jest możliwe bez badania fizykalnego),
  • związanych z wydaniem zaświadczenia,
  • podczas pierwszej wizyty realizowanej przez lekarza, pielęgniarkę lub położną POZ, wskazanych w deklaracji wyboru.

W każdym z powyższych przypadków konieczne jest poinformowanie pacjenta o konieczności stacjonarnej wizyty, z uwagi na to, że dany problem zdrowotny uniemożliwia udzielenie świadczenia zdrowotnego w formie teleporady (chyba, że pacjent wymaga natychmiastowej pomocy, bo znajduje się w stanie zagrożenia życia). Powyższą informację o odmowie udzielenia świadczenia w formie teleporady wraz z krótkim uzasadnieniem warto także odnotować w dokumentacji medycznej.

 

adwokat Karol Kolankiewicz

———————————————————————

Karol Kolankiewicz jest adwokatem – członkiem Pomorskiej Izby Adwokackiej w Gdańsku (od 2008r.); specjalizuje się w sprawach związanych z prawem medycznym; autor licznych publikacji z zakresu prawa medycznego, współautor „Komentarza do Kodeksu Etyki Lekarskiej” (2021) oraz podręcznika „Prawo medyczne dla lekarzy. Wybrane zagadnienia prawne” (2021)


attention-303861_640.png

W momencie uchylenia stanu epidemii przez Ministra Zdrowia wygaśnie warunkowe prawo wykonywania zawodu. Oznacza to, że każdy lekarz z warunkowym prawem nie będzie mógł już wykonywać zawodu lekarza / lekarza dentysty. Warunkowe prawo  uprawnia bowiem do wykonywania zawodu lekarza wyłącznie w okresie ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii – tak stanowi art. 7 ust. 9 ustawy z dn. 05.12.1996r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty.

Powyższe oznacza. że z systemu zniknie kilkuset lekarzy, którzy udzielali świadczeń w ramach warunkowego prawa wykonywania zawodu. 

Warunkowe prawo wykonywania zawodu wygasa także w innych sytuacjach:

  1. gdy lekarz uzyska prawo wykonywania zawodu lekarza / lekarza dentystę na terytorium RP na innej podstawie (m.in. po nostryfikacji dyplomu uzyskanego poza UE, zaliczeniu LEW/LDEW, zdaniu egzaminu z języka polskiego);
  2. gdy zostanie wydana przez Ministra Zdrowia decyzja o cofnięciu zgody (gdy Min. Zdrowia uzyska wiarygodne informacje, że udzielanie świadczeń zdrowotnych przez danego lekarza lub lekarza dentystę stanowi zagrożenie dla życia lub zdrowia pacjentów)
  3. skreślenia z listy członków okręgowej izby lekarskiej (m.in. na skutek pozbawienia lekarza prawa wykonywania zawodu przez sąd lekarski);
  4. gdy upłynie okres czasu, na jaki prawo zostało wydane (warunkowe prawo wykonywania zawodu lekarza / lekarza dentysty może zostać przyznane na czas określony albo na czas nieokreślony – nie dłuższy niż 5 lat od dnia jego wydania przez okręgową radę lekarską);
  5. w razie ubezwłasnowolnienia całkowitego albo częściowego lekarza / lekarza dentysty (na mocy orzeczenia sądu powszechnego – gdy uzna, że danej osobie potrzebna jest pomoc do prowadzenia jej spraw (np. z powodu choroby psychicznej, niedorozwoju umysłowego, pijaństwa lub narkomanii albo innego rodzaju zaburzeń psychicznych lub też gdy dana osoba nie jest w stanie kierować swym postępowaniem);
  6. gdy lekarz / lekarz dentysta złoży oświadczenia o zrzeczeniu się tego prawa (najpierw okręgowa rada lekarska weryfikuje, czy oświadczenie zostało złożone przez konkretnego lekarza);
  7. śmierci lekarza albo lekarza dentysty (m.in. po wpływie do okręgowej izby lekarskiej odpisu skróconego aktu zgonu danego lekarza).

Przypomnieć trzeba, że zarobkowe udzielanie świadczeń zdrowotnych polegających na rozpoznawaniu chorób oraz ich leczeniu po wygaśnięciu ww. warunkowego prawa może stanowić przestępstwo z art. 58 ust. 2 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty z dnia 05 grudnia 1996r., za które grozi kara grzywny, kara ograniczenia wolności albo kara pozbawienia wolności do roku.

Warto także wskazać, że w razie wyrządzenia szkody będącej następstwem udzielania świadczeń zdrowotnych albo niezgodnego z prawem zaniechania udzielania świadczeń zdrowotnych przez ww. lekarza po wygaśnięciu ww. warunkowego prawa, zakład ubezpieczeń będzie mógł odmówić wypłaty odszkodowania, czy zadośćuczynienia na podstawie § 2 ust. 2 pkt. 1 Rozporządzenie Ministra Finansów w sprawie obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej podmiotu wykonującego działalność leczniczą z dnia 29 kwietnia 2019 r. Zgodnie z treścią ww. przepisu ubezpieczenie OC nie obejmuje szkód wyrządzonych przez podmiot wykonujący działalność leczniczą po pozbawieniu lub w okresie zawieszenia prawa do prowadzenia działalności leczniczej. W takiej sytuacji odszkodowanie, czy zadośćuczynienie musiałby zapłacić podmiot leczniczy z własnych środków.

Karol Kolankiewicz

———————————————————————
Karol Kolankiewicz jest adwokatem – członkiem Pomorskiej Izby Adwokackiej w Gdańsku (od 2008r.); specjalizuje się w sprawach związanych z prawem medycznym; autor licznych publikacji z zakresu prawa medycznego, współautor „Komentarza do Kodeksu Etyki Lekarskiej” (2021) oraz podręcznika „Prawo medyczne dla lekarzy. Wybrane zagadnienia prawne” (2021)


ISPOZ 2017. Wszystkie prawa zastrzeżone.