Newsy

Depositphotos_227024498_s-2019.jpg

Rzecznik odpowiedzialności zawodowej w izbie lekarskiej ma prawny obowiązek podejmowania działania „niezwłocznie po otrzymaniu informacji wskazującej na możliwość popełnienia przewinienia zawodowego” (art. 67 ust. 1 ustawy z 02.12.2009r. o izbach lekarskich), w tym zakresie powinien dążyć do szczegółowego wyjaśnienia sprawy, w tym może przesłuchiwać pokrzywdzonego i inne osoby w charakterze świadków, powoływać i przesłuchiwać biegłych lub specjalistów, jak również może domagać się przesłania dokumentacji medycznej przez lekarza lub placówkę medyczną (art. 71 ww. ustawy o izbach lekarskich).

Podkreślić trzeba, że to Okręgowy Rzecznik prowadzący czynności sprawdzające, czy postępowanie wyjaśniające (także wyznaczony przez niego Zastępca do prowadzenia danej sprawy), decyduje o tym, że w danym momencie i w danej konkretnej sprawie zachodzi potrzeba zapoznania się z dokumentacją medyczną – nigdy nie podlega to negocjacjom z lekarzem, czy placówką medyczną. Rzecznik nie musi w wezwaniu w szczególny sposób uzasadniać potrzeby uzyskania dokumentacji medycznej – wystarczającym „uzasadnieniem” jest wskazanie, że dokumentacja jest niezbędna w toku czynności sprawdzających lub w toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego.

prawny obowiązek udostępnienia

Każdy lekarz i lekarz dentysta ma prawny obowiązek udostępnienia dokumentacji medycznej na żądanie Okręgowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej w toku postępowania z zakresu odpowiedzialności zawodowej lekarzy i lekarzy dentystów. Rzecznik ma uprawnienie do dostępu do dokumentacji nie tylko na podstawie ww. art. 71 ustawy o izbach lekarskich. Rzecznik został wprost wymieniony w art. 26 ust. 3 pkt 3 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta z 06.11.2008r. jako jeden z podmiotów uprawnionych do dostępu do dokumentacji medycznej w związku z prowadzonym postępowaniem. W tym samym przepisie zostały wymienione m.in. sądy dyscyplinarne i prokurator. Z tego powodu nie ma zatem żadnych wątpliwości prawnych co do tego, że przekazanie odpisu, wydruku lub oryginału dokumentacji medycznej Rzecznikowi nie narusza obowiązku lekarza zachowania w tajemnicy wszystkich informacji uzyskanych o pacjencie w związku z procesem diagnostycznym, czy leczniczym.

Dokumentacja medyczna powinna zostać przesłana Rzecznikowi niezwłocznie po doręczeniu lekarzowi wezwania do jej przesłania. Powyższe uprawnienie ma także Zastępca Rzecznika wyznaczony przez Okręgowego Rzecznika do prowadzenia danej sprawy.

to także obowiązek etyczny

Brak udostępnienia dokumentacji na żądanie Rzecznika stanowi także naruszenie zasady etyki. Przypomnieć trzeba, że aktualnie obowiązujący art. 67 Kodeksu Etyki Lekarskiej wskazuje, że ”obowiązkiem lekarza jest solidarne wspieranie samorządu zawodowego”. Obowiązek wspierania samorządu odnosi się z pewnością do wspierania działań organów izb lekarskich, a Okręgowy Rzecznik jest przecież jednym z organów.

Wyłącznie dzięki współpracy lekarza z Rzecznikiem, w tym dzięki szybkiemu, terminowemu udostępnieniu dokumentacji, możliwe jest sprawne prowadzenie postępowania z zakresu odpowiedzialności zawodowej. Stosunkowo często pozyskanie przez Rzecznika dokumentacji medycznej pacjentów jest konieczne, aby w możliwie pełny sposób mógł dokonać oceny postępowania diagnostycznego czy terapeutycznego, w kontekście skargi złożonej przez pacjenta lub też na podstawie innych informacji, wskazujących na możliwość popełnienia przewinienia zawodowego. Odmowa przesłania dokumentacji, czy brak reakcji na wezwanie o udostępnienie dokumentacji, wydłuża postępowanie przed Rzecznikiem, a w wielu przypadkach utrudnia lub uniemożliwia zlecenie opinii biegłym z dziedziny medycyny.

brak udostępnienia to przewinienie zawodowe

Jak wynika z powyższego, obowiązek niezwłocznego udostępnienia dokumentacji medycznej na żądanie Rzecznika (jako uprawnionego podmiotu), stanowi jeden z licznych przepisów związanych z wykonywaniem zawodu lekarza i lekarza dentysty. Odmowa udostępnienia lub brak reakcji na wezwanie narusza z kolei ww. etyczny nakaz wspierania działalności samorządu zawodowego.

Z tych powodów niezastosowanie się do wezwania Rzecznika o przesłanie dokumentacji medycznej stanowi przewinienie zawodowe w rozumieniu art. 53 ww. ustawy o izbach lekarskich. Postępowanie może zakończyć się wymierzeniem najłagodniejszych kar upomnienia, czy naganny, ale przecież Sąd Lekarski może przecież wymierzyć kary surowsze, m.in. karę pieniężną do nawet ponad 30 000 zł (do 4-krotności przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia), czy orzec zakaz pełnienia funkcji kierowniczych w jednostkach organizacyjnych ochrony zdrowia na okres od roku do 5 lat (gdyby takie wezwania ignorował kierownik przychodni będący lekarzem).

adw. Karol Kolankiewicz

artykuł został pierwotnie opublikowany na stronie Okręgowej Izby Lekarskiej w Gdańsku  

 

————————-
Karol Kolankiewicz, adwokat; specjalizuje się w sprawach związanych z prawem medycznym, prawem karnym i ochroną danych osobowych. Od 2009r. prowadzi szkolenia z zakresu prawa medycznego m. in. dla Ośrodka Kształcenia NIL;

Współautor praktycznych publikacji m.in.:

„Obowiązkowe informacje dla pacjenta – WZORY PISM z praktycznym omówieniem” (2025)

„Jak bezpiecznie udostępniać dokumentację medyczną” (2024),

„Prawo medyczne dla lekarzy. Wybrane zagadnienia” (2021),

Gdy pacjent wzywa do zapłaty – jak się bronić przed roszczeniami? (2024)

Ekspert – autor ponad 20 praktycznych kursów e-learningow’ych dla Receptanaprawo.pl, w tym:

Jakie informacje dla pacjenta ma obowiązek zamieścić placówka medyczna„, „Rejestracja medyczna – jakość usług i bezpieczeństwo pacjenta„, „Lekarz wobec agresji – ochrona w prawie karnym”, „5 najczęstszych błędów personelu w toku realizacji kontraktu z NFZ„, „Teleporada – jak unikać błędów przy udzielaniu świadczeń zdrowotnych?”,  „Kiedy lekarz może odstąpić od leczenia?”, czy „Rejestracja medyczna – podstawowe obowiązki i zadania


IMG_0505_pp.jpg

Sąd Najwyższy w najnowszym orzeczeniu z 24 października 2025 r. uznał, że polskie sądy lekarskie mogą przejmować do wykonania obce wyroki obejmujące zakazy wykonywania zawodu.

W rozpoznawanej sprawie, Naczelny Rzecznik Odpowiedzialności Zawodowej zwrócił się do Okręgowego Sądu Lekarskiego Dolnośląskiej Izby Lekarskiej o wydanie postanowienia dotyczącego dopuszczalności przejęcia orzeczenia do wykonania w Rzeczypospolitej Polskiej, określenia kwalifikacji prawnej popełnionych czynów według prawa polskiego oraz kary podlegającej wykonaniu. Dotyczyło to lekarza skazanego wyrokiem karnym na terenie Królestwa Danii, które obejmowało zakaz wykonywania zawodu. Sąd potwierdził dopuszczalność takiego przejęcia do wykonania, a tym samym uznał, że zakaz ten może obowiązywać również w Polsce. Stanowisko to potwierdził następnie także Naczelny Sąd Lekarski. Sądy te uznały, że dopuszczalne jest stosowanie w postępowaniu zawodowym również przepisów Kodeksu postępowania karnego dotyczących przejęcia obcych orzeczeń do wykonania w Polsce. Sąd Najwyższy również stwierdził, że takie działania sądów lekarskich są w pełni dopuszczalne.

Przejęcie orzeczenia do wykonania nie oznacza ponownego skazania lekarza za ten sam czyn, lecz jedynie rozciągnięcie skutków zagranicznego orzeczenia na teren Polski. Sąd lekarski nie bada zatem ponownie sprawy, lecz jedynie weryfikuje, czy nie zachodzą ustawowe przeszkody w przejęciu takiego orzeczenia. Co ważniejsze w świetle orzeczenia Sądu Najwyższego, nie ma potrzeby dla tych celów angażować sądów powszechnych i za wystarczające należy uznać przejęcie do wykonania przez sąd lekarski. Ponadto, zdaniem Sądu Najwyższego, przejmowane mogą być zarówno orzeczenia dyscyplinarne, jak i orzeczenia karne.

Należy w tym zakresie pamiętać, że kraje Unii Europejskiej i Europejskiego Obszaru Gospodarczego (Szwajcaria, Norwegia, Islandia i Lichtenstein) korzystają z systemu IMI (System Wymiany Informacji na Rynku Wewnętrznym), w którym zamieszczane są m.in. informacje o zakazach i ograniczeniach w wykonywaniu zawodu lekarza i lekarza dentysty, które zostały orzeczone na terenie tych państw.

 

adw. Damian Konieczny

Podstawa prawna
Ustawa z dnia 12 września 2025 r. o zmianie niektórych ustaw w celu weryfikacji prawa do świadczeń na rzecz rodziny dla cudzoziemców oraz o warunkach pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa

artykuł został pierwotnie opublikowany na stronie Izby Lekarskiej w Gdańsku  

pexels-jakubzerdzicki-16139628-1.jpg

Wielkimi krokami zbliża się początek korzystania z Krajowego Systemu e-Faktur przez wielu lekarzy i lekarzy dentystów prowadzących działalność gospodarczą.

 

kto i od kiedy?

Z punktu widzenia przedsiębiorców ważne są dwie daty: 1 lutego 2026 r. i 1 kwietnia 2026 r.

Pierwsza z nich będzie istotna dla lekarzy i lekarzy dentystów rozliczających się przy użyciu skali podatkowej lub podatku liniowego. Tacy przedsiębiorcy odliczają bowiem od uzyskiwanych z działalności gospodarczej przychodów, koszty jej prowadzenia. Od 1 lutego 2026 r. przedsiębiorcy będą musieli pobierać z KSeF wystawione za pośrednictwem tego systemu faktury kosztowe (np. faktury za raty leasingowe, paliwo, usługi telekomunikacyjne i informatyczne itp.). Faktury podatkowe wystawiane przez największych podatników będą bowiem znajdować się wyłącznie w KSeF już od tej daty. Nie będą Państwo w takiej sytuacji otrzymywali faktur kosztowych w formie papierowej lub mailowej. Będzie można je pobierać wyłącznie w formie elektronicznej za pośrednictwem KSeF.

Od 1 kwietnia 2026 r. obowiązkowi wystawiania faktur za pośrednictwem KSeF podlegać będą wszyscy podatnicy będący przedsiębiorcami, w tym również zwolnieni z podatku VAT z uwagi na skalę obrotu, zwolnieni z podatku VAT z uwagi na rodzaj wykonywanej działalności (co najczęściej ma miejsce w wypadku lekarzy i lekarzy dentystów udzielających jedynie świadczeń zdrowotnych) oraz podatnicy opodatkowani ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych.

Od tego dnia każda Państwa sprzedaż na rzecz innego przedsiębiorcy, SPZOZ-u, NFZ lub organu publicznego musi zostać zafakturowana z użyciem KSeF.

Co do zasady przez KSeF nie będzie natomiast przechodziła sprzedaż usług bezpośrednio na rzecz pacjentów, czyli wtedy gdy wystawiają Państwo paragon fiskalny. Pacjent może co prawda – zgodnie z obowiązującymi przepisami – zgłosić żądanie wystawienia faktury, dla której został już wystawiony paragon w ciągu 3 miesięcy, ale Ministerstwo Finansów wskazało, że taka faktura może, ale nie musi być wystawiona z użyciem KSeF. Ostateczna decyzja w tym zakresie należy do Państwa jako sprzedawcy usługi.

 

zwolnienie z KSeF

Czasowo, do 31 grudnia 2026 r., z obowiązku wystawiania faktur za pośrednictwem KSeF zwolnieni zostali:

  • podatnicy, u których łączna wartość sprzedaży wraz z podatkiem udokumentowana fakturami w danym miesiącu będzie mniejsza lub równa 10.000 zł,
  • podatnicy w zakresie wystawianych przez nich faktur przy użyciu kas rejestrujących, w tym paragonów fiskalnych z NIP nabywcy do 450 zł uznanych za faktury.

Zwolnienie kwotowe nie będzie miało zastosowania od pierwszej faktury, która przekroczy limit. Taka faktura oraz wszystkie następne muszą być już wystawione poprzez KSeF, bez względu na przyszłe obroty podatnika.

 

jak wystawiać?

 

Faktury sprzedaży można wystawiać bezpośrednio w KSeF albo połączyć system z programem fakturowym (poprzez wgranie wygenerowanego przez siebie tokena do oprogramowania do fakturowania). Proszę pamiętać, że obowiązek wystawiania faktur za pośrednictwem KSeF spoczywa na przedsiębiorcy, a nie biurze rachunkowym. Jeżeli chcą Państwo, aby biuro świadczyło usługi z tym związane, konieczne będzie ustalenie wzajemnych zasad współpracy oraz zawarcie ewentualnego aneksu do umowy na usługi księgowe.

 

faktury KSeF

Datą otrzymania faktury zakupowej będzie data nadania przez system numeru KSEF. Na przelewach trzeba będzie wpisywać numer KSEF faktury, którą Państwo opłacają.

W wypadku wystawianych przez Państwa faktur należy pamiętać, że faktura zatwierdzona w KSeF nie może już być usunięta ani poprawiona. Wszelkie błędy będą poprawiane poprzez faktury korygujące.

Bliższe Informacje dotyczące systemu KSeF znajdują Państwo na oficjalnej stronie https://ksef.podatki.gov.pl/.

W przestrzeni medialnej pojawiają się w ostatnim czasie informacje o możliwości przesunięcia wejścia w życie KSeF, ale na obecnym etapie nie znajdują żadnego potwierdzenia i obowiązki związane z KSeF najpewniej wejdą w życie w zakładanym terminie.

 

adw. Damian Konieczny

artykuł został pierwotnie opublikowany na stronie Izby Lekarskiej w Gdańsku  

 


Karol-Kolankiewicz.jpg

Każdy pacjent ma prawo do złożenia skargi na lekarza do NFZ, Rzecznika Praw Pacjenta, a także do Okręgowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej i kierownictwa danej placówki medycznej.

Pacjenci chętnie korzystają z prawa do złożenia skargi, w szczególności wskazując:
• na wadliwy ich zdaniem proces diagnostyki / leczenia
• na naruszenie prawa do informacji, prawa do poszanowania godności oraz naruszenie innych praw pacjenta;
• na niewłaściwe zachowanie lekarza lub funkcjonowanie placówki.

Przypomnieć trzeba, że złożenie skargi do Okręgowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej czy Rzecznika Praw Pacjenta jest po pierwsze bezpłatne, a po drugiej jest bardzo łatwe – nie wymaga się jakiejś rozbudowanej formy takiej skargi, przytoczenia przepisów, czy obszernego uzasadnienia.

Ze sprawozdania Rzecznika Praw Pacjenta za 2024r. wynika, że w samym tylko 2024 r. do Jego biura wpłynęło ponad 96 000 zgłoszeń, sygnałów i wniosków dotyczących praw pacjenta – za pośrednictwem Telefonicznej Infolinii Pacjenta, drogą pisemną, jak i elektroniczną. Z kolei z corocznych sprawozdań Okręgowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej w Gdańsku wynika, że takich skarg wpływa 200, 300 a nawet ponad 400 rocznie.

procedura – kiedy obowiązek prawny

W ramach realizacji kontraktu z NFZ każdy podmiot jako świadczeniodawca ma prawny obowiązek umieścić wewnątrz budynków siedziby i jednostek organizacyjnych informacje dotyczące trybu składania skarg i wniosków u świadczeniodawcy (§ 11 ust. 4 pkt. 4 rozporządzenia Min. Zdrowia z 08.09.2015 r. w sprawie ogólnych warunków umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej).

analiza skarg to źródło wiedzy

Skargi i wnioski to cenne źródło wiedzy dla przede wszystkim dla lekarzy prowadzących / zarządzających podmiotami leczniczymi. Nie da się uniknąć wszystkich problemów, z którymi zgłaszają się pacjenci, ale warto dążyć do tego, aby im zapobiegać.
Skargi dotyczą różnych zakresu pracy placówki, np. nieudostępnienia dokumentacji medycznej w krótkim terminie, utrudniony kontakt z placówką, szczególnie dotyczy to braku możliwości skorzystania z telefonicznej rejestracji, czy niewłaściwe zachowania pracownika rejestracji, lekarza, czy pielęgniarki.
Dzięki bieżącej analizie skarg można zmierzyć poziom rzetelności i efektywności procesu udzielania świadczeń (ich wzrost lub obniżenie), a także uzyskać potwierdzenie (lub nie) dbałości o prawa pacjenta, czy przestrzegania (lub nie) zasad obowiązujących przy realizacji kontraktu z NFZ.

przydatna wewnętrzna procedura

Proces zarządzania skargami stanowi element komunikacji z pacjentami i osobami działającymi w ich imieniu.

Warto mieć wewnętrzną procedurę rozpatrywania skarg, która powinna określać:
– jak można złożyć skargę, np. jest gotowy formularz pisemny, formularz na stronie internetowej, osobiście u kierownika przychodni, lub telefonicznie;
– do kogo można złożyć skargę lub wniosek (np. do kierownika przychodni, w rejestracji, do ordynatora);
– kiedy i w jaki sposób taka skarga będzie rozpatrzona.

Warto wskazać konkretne szczegóły, w tym numer telefonu czy adres mailowy, gdzie są przyjmowane skargi, a także w jakich dniach i godzinach oraz w którym pokoju można złożyć taką skargę osobiście w placówce.

Przepisy nie narzucają tutaj żadnego terminu rozpatrzenia skargi. Z pewnością jednak termin ten nie powinien być zbyt długi. Pacjent który będzie oczekiwał na odpowiedź dłużej niż tydzień – dwa będzie przekonany, że jego skarga nie została w ogóle rozpatrzona.

Umiejętnie „załatwiona” skarga to zdecydowanie mniejsze ryzyko, że „skarżący” zwróci się do innych instytucji, np. NFZ, Rzecznika Praw Pacjenta, czy Min. Zdrowia, a także do izby lekarskiej, zaś zignorowanie skargi wniosków istotnie to ryzyko zwiększa. Warto w takiej procedurze określić, że nie będą rozpatrywane skargi anonimowe, skargi niepodpisane, czy skargi bez choćby minimalnego opisu zdarzenia. W przypadku gdy mamy kontrakt ze „skarżącym” ale podał za mało informacji, warto zwrócić się do niego o uzupełnienie skargi w zakresie informacji / danych niezbędnych do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie.

odpowiedź na skargę

Odpowiedź na skargę powinna być wcześniej przemyślana, rzeczowa i stonowana, nawet wówczas gdy sama skarga zawiera treści obraźliwe, czy oczywiście nieprawdziwe.
Odpowiedź na skargę powinna wyczerpująco odnosić się do wniosków, zarzutów czy zastrzeżeń pacjenta, tak aby pacjent miał odczucie, że jego sprawa została zbadana. Wcześniej warto sprawdzić przepisy, czy mieliśmy obowiązek określonego zachowania wobec pacjenta (czy też nie).
Na koniec wskazać trzeba, że nasza odpowiedź na skargę może zostać użyta w innych postępowaniach, np. przed Okręgowym Rzecznikiem Odpowiedzialności Zawodowej, przed NFZ czy u Rzecznika Praw Pacjenta.

 

adw. Karol Kolankiewicz

artykuł został pierwotnie opublikowany na stronie Okręgowej Izby Lekarskiej w Gdańsku  

 

————————-
Karol Kolankiewicz, adwokat; specjalizuje się w sprawach związanych z prawem medycznym, prawem karnym i ochroną danych osobowych. Od 2009r. prowadzi szkolenia z zakresu prawa medycznego m. in. dla Ośrodka Kształcenia NIL;

Współautor praktycznych publikacji m.in.:

„Obowiązkowe informacje dla pacjenta – WZORY PISM z praktycznym omówieniem” (2025)

„Jak bezpiecznie udostępniać dokumentację medyczną” (2024),

„Prawo medyczne dla lekarzy. Wybrane zagadnienia” (2021),

Gdy pacjent wzywa do zapłaty – jak się bronić przed roszczeniami? (2024)

Ekspert – autor ponad 20 praktycznych kursów e-learningow’ych dla Receptanaprawo.pl, w tym:

Jakie informacje dla pacjenta ma obowiązek zamieścić placówka medyczna„, „Rejestracja medyczna – jakość usług i bezpieczeństwo pacjenta„, „Lekarz wobec agresji – ochrona w prawie karnym”, „5 najczęstszych błędów personelu w toku realizacji kontraktu z NFZ„, „Teleporada – jak unikać błędów przy udzielaniu świadczeń zdrowotnych?”,  „Kiedy lekarz może odstąpić od leczenia?”, czy „Rejestracja medyczna – podstawowe obowiązki i zadania

 


3.jpg

Nasz Lider adw. Karol Kolankiewicz weźmie udział w Areopagu Lekarskim w Gdańsku – temat wystąpienia: „Prawo i bezprawie – AI w medycynie”

w poniedziałek 24 listopada 2025r oku o godzinie 16.00 w Ośrodku Szkoleniowo-Naukowym OIL  przy ul. Orzeszkowej 29-29 A w Gdańsku.

Program:

  • „Działanie i kierunki rozwoju sztucznej inteligencji” – prof. Piotr Szczuko, Politechnika Gdańska

  • „Współczesne zastosowania sztucznej inteligencji w medycynie” – dr Maciej Bobowicz, Gdański Uniwersytet Medyczny

  • „Prawo i bezprawie – AI w medycynie” – adw. Karol Kolankiewicz, OIL w Gdańsku

  • „Szanse i obawy – jak AI wpłynie na tradycyjną medycynę?”

Więcej szczegółów, w tym informacje o zapisach na stronie OIL w Gdańsku 


flaga-ukraina-polska-fot-unian-970x542-1.jpg

Z dniem 30 września 2025 r. weszła w życie nowelizacja ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy, która ograniczyła prawa obywateli Ukrainy nie posiadających ubezpieczenia zdrowotnego do bezpłatnych świadczeń opieki zdrowotnej.

osoby dorosłe.

W wyniku zmian obywatele Ukrainy utracili prawo do bezpłatnego:

  • leczenia uzdrowiskowego i rehabilitacji uzdrowiskowej;
  • podania produktów leczniczych w ramach programów polityki zdrowotnej;
  • świadczeń w ramach programów zdrowotnych;
  • rehabilitacji leczniczej;
  • leczenia stomatologicznego;
  • programów lekowych;
  • ratunkowego dostępu do technologii lekowych;
  • świadczeń opieki zdrowotnej polegających na przeszczepianiu lub zastosowaniu u ludzi komórek, w tym komórek krwiotwórczych szpiku, krwi obwodowej oraz krwi pępowinowej, tkanek i narządów pochodzących od żywego dawcy lub ze zwłok,
  • zabiegów endoprotezoplastyki i usunięcia zaćmy;
  • leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych dostępnych w aptece na receptę, objętych refundacją;
  • zaopatrzenia w wyroby medyczne, na zlecenie osoby uprawnionej oraz ich naprawy.

W celu weryfikacji takich pacjentów w systemie e-WUŚ wprowadzono dodatkowy status „UKR-DOROSŁY”.

 

Zachowane zostało prawo takich pacjentów m.in. do:

  •  leczenia szpitalnego (z ograniczeniami wskazanymi powyżej,
  • opieki psychiatrycznej i leczenia uzależnień,
  • świadczeń pielęgnacyjnych i opiekuńczych w ramach opieki długoterminowej,
  • podstawowej opieki zdrowotnej,
  • ambulatoryjnej opieki specjalistycznej,
  • opieki paliatywnej i hospicyjnej.

Osobom z takim statusem należy wystawiać recepty na leki i zlecenia na wyroby medyczne o charakterze pełnopłatnym.

Jednocześnie OIL w Gdańsku zwróciła się do NFZ o sprecyzowanie, czy wyłączenie możliwości refundacji dotyczy również leków, które przysługują także osobom nieubezpieczonym (np. osobom z zaburzeniami psychicznymi). Do momentu zajęcia w tym przedmiocie stanowiska przez NFZ nie zalecamy wystawiania żadnych recept refundowanych na rzecz osób ze statusem „UKR-DOROSŁY”.

dzieci

Zdecydowanie mniejsze ograniczenia dotknęły osoby, które nie ukończyły 18. roku życia. Nie mogą one bowiem korzystać jedynie z:

  • leczenia uzdrowiskowego i rehabilitacji uzdrowiskowej;
  • podania produktów leczniczych w ramach programów polityki zdrowotnej.

W celu weryfikacji takich pacjentów w systemie e-WUŚ wprowadzono dodatkowy status „UKR-DZIECKO”.

Osoby nieletnie zachowują takie samo prawo dostępu do świadczeń również po osiągnięciu 18. roku życia, jeżeli stanowi to kontynuację rozpoczętego wcześniej leczenia.

 

osoby ubezpieczone

Obywatele Ukrainy posiadający tytuł do ubezpieczenia zdrowotnego (obowiązkowego lub dobrowolnego) będą nadal korzystać ze świadczeń – tak jak wszyscy inni ubezpieczeni.

Uprawnienia wynikające z ubezpieczenia nie są bowiem uzależnione od posiadanego obywatelstwa.

Nowe ograniczenia dotyczą zatem w zasadzie wyłącznie osób niepracujących lub nie zgłoszonych do ubezpieczenia jako członkowie rodziny osoby ubezpieczonej.

 

przepisy przejściowe

Nowych zasad dostępu do świadczeń nie stosuje się do świadczeń opieki zdrowotnej, których udzielanie obywatelom Ukrainy rozpoczęło się przed dniem 30 września 2025 r., aż do zakończenia ich udzielania.

 

adw. Damian Konieczny

Podstawa prawna
Ustawa z dnia 12 września 2025 r. o zmianie niektórych ustaw w celu weryfikacji prawa do świadczeń na rzecz rodziny dla cudzoziemców oraz o warunkach pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa

artykuł został pierwotnie opublikowany na stronie Izby Lekarskiej w Gdańsku  

 


ISPOZ 2017. Wszystkie prawa zastrzeżone.