Newsy


30 października 2018 ochrona danych / RODO0

Konieczność ochrony danych osobowych po wejściu w życie RODO nie może doprowadzić do wyłączenia prawa do informacji publicznej. Wejście w życie przepisów RODO nie skutkuje wyłączeniem stosowania przepisów krajowych, zawierających gwarancje dostępu do informacji publicznej.

Każdy podmiot wykonujący działalność publiczną powinien zatem podjąć działania zmierzające do udostępnienia informacji publicznej  na skutek złożonego wniosku – jeżeli podlega przepisom ww. ustawy – w taki sposób, aby jednocześnie nie doprowadzić do naruszenia ww. regulacji RODO. Przypomnieć w tym miejscu trzeba, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu m.in. ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy.



Od dnia 23 października 2018r. asystenci medyczni będą mogli wystawiać zaświadczenia o czasowej niezdolności do pracy, jeżeli zostaną do tego upoważnieni przez lekarzy posiadających umowę z ZUS.

 Kto może być osobą upoważnioną?

Asystentem medycznym upoważnionym do wystawiania zwolnień może być:

  1. osoba wykonująca zawód medyczny (np. lekarz, pielęgniarka, położna, ratownik medyczny, fizjoterapeuta) oraz
  2. osoba wykonująca czynności pomocnicze (np. rejestratorki, asystentki)

 Na jakiej podstawie wystawiane będzie zwolnienie?

Asystent medyczny będzie wystawiać zwolnienie na podstawie informacji zawartych w dokumentacji medycznej – badanie stanu zdrowia pacjenta i określenie okresu niezdolności do pracy należeć będzie nadal do lekarza. Asystent medyczny będzie wykonywać tylko czynność techniczną polegającą na przeniesieniu informacji zawartych w dokumentacji do druku zaświadczenia o czasowej niezdolności do pracy. Asystent medyczny musi posiadać upoważnienie do przetwarzania danych osobowych w zakresie niezbędnym do wystawiania zaświadczeń.



Po wejściu w życie przepisów RODO pojawia się szereg pytań i wątpliwości. Jednym z najczęściej zadawanych jest pytanie o możliwość przetwarzania danych biometrycznych pracownika (wizerunek twarzy, odciski palców) przez pracodawcę. 

Pracodawca może przetwarzać dane biometryczne pracownika wyłącznie za jego zgodą w ściśle określonym celu np. w celu elektronicznego ewidencjonowania obecności w pracy, czy umożliwienia dostępu do określonych pomieszczeń.

Szerzej o tym problemie można przeczytać w zakładce opinie prawne – zachęcam  zatem do lektury.

Karol Kolankiewicz 

Prezes Zarządu ISPOZ



Obowiązek informacyjny został uregulowany w art. 13 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z 27.04.2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE – dalej RODO. Nie jest to obowiązek nowy, gdyż istniał on już wcześniej na mocy art. 23 oraz 24, nieobowiązującej już ustawy z 29.08.1997 r. o ochronie danych osobowych. Jednakże obecnie obowiązujące przepisy RODO znacząco rozbudowały ów obowiązek.



Zgodnie z przepisami RODO osobie, której dane osobowe są przetwarzane przysługują w szczególności następujące uprawnienia:

  1. prawo dostępu do danych, w szczególności do uzyskania od administratora danych potwierdzenia, czy przetwarzane są dane osobowe jej dotyczące (art. 15 RODO)
  2. prawo do żądania sprostowania swoich danych osobowych, w tym ma prawo żądania uzupełnienia niekompletnych danych osobowych, w tym poprzez przedstawienie dodatkowego oświadczenia (art. 16 RODO)
  3. prawo do żądania usunięcia („do bycia zapomnianym”), m.in. jeżeli uważa, że dane osobowe nie są już niezbędne do celów, w których zostały zebrane lub w inny sposób przetwarzane, jak również wtedy gdy osoba, której dane dotyczą, cofnęła zgodę, na której opiera się przetwarzanie i nie ma innej podstawy prawnej przetwarzania (art. 17 RODO);
  4. prawo żądania ograniczenia przetwarzania danych, m.in. wówczas, gdy kwestionuje prawidłowość danych osobowych – na okres pozwalający administratorowi sprawdzić prawidłowość tych danych (art. 18 RODO);
  5. do przenoszenia danych jeżeli przetwarzanie odbywa się na podstawie zgody oraz w sposób zautomatyzowany – ma prawo żądania, by dane osobowe zostały przesłane przez administratora bezpośrednio innemu administratorowi, o ile jest to technicznie możliwe (art. 20 RODO);
  6. wniesienia sprzeciwu wobec przetwarzania – z przyczyn związanych z jej szczególną sytuacją – wobec przetwarzania dotyczących jej danych osobowych opartego na art. 6 ust. 1 lit. e) RODO (przetwarzanie jest niezbędne do wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym lub w ramach sprawowania władzy publicznej powierzonej administratorowi) lub art. 6 ust. 1 f) RODO (przetwarzanie jest niezbędne do celów wynikających z prawnie uzasadnionych interesów realizowanych przez administratora lub przez stronę trzecią), w tym profilowania na podstawie tych przepisów (art. 21 RODO).
  7. wniesienia skargi do Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych w Warszawie, jeżeli sądzi, że przetwarzanie danych osobowych jej dotyczące narusza RODO (art. 77 RODO)
  8. do odszkodowania – jeżeli poniosła szkodę majątkową lub niemajątkową w wyniku naruszenia RODO (art. 82 RODO).

            Należy jednak pamiętać, że opisane w skrócie powyżej – przewidziane w RODO – m.in. prawo do usunięcia danych, ograniczenia przetwarzania danych oraz do wniesienia sprzeciwu wobec takiego przetwarzania w ochronie zdrowia są mocno ograniczone z uwagi na treść szczególnych przepisów, które nakazują osobie wykonującej działalność leczniczą przechowywanie określonych danych. Pierwszym z brzegu przykładem jest art. 29 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, który nakazuje każdemu podmiotowi wykonującemu działalność leczniczą przechowywanie danych zgromadzonych w dokumentacji medycznej przez określony czas (przez okres 20 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym dokonano ostatniego wpisu -jako zasada).

                                                                                               Adwokat Karol Kolankiewicz



Od dnia 1 czerwca 2018r. wykonywanie zawodu fizjoterapeuty, nie będzie możliwe bez uprzedniego uzyskania prawa wykonywania zawodu. Zmiana ta wnika z zapisów ustawy z dnia 25 września 2015 r. o zawodzie fizjoterapeuty.

Każdy  podmiot, na rzecz którego fizjoterapeuta ma wykonywać zadania zawodowe, przed zatrudnieniem fizjoterapeuty na podstawie umowy o pracę albo umowy cywilnoprawnej, ma obowiązek żądać przedłożenia dokumentu potwierdzającego prawo wykonywania zawodu
(vide: art. 28 ust. 2 ww. ustawy). Ustawa przewiduje obowiązek przedłożenia pracodawcy lub zleceniodawcy dokumentu potwierdzającego prawo wykonywania zawodu (art. 28 ust. 1. Fizjoterapeuta przed rozpoczęciem wykonywania zadań zawodowych na podstawie umowy o pracę lub umowy cywilnoprawnej jest obowiązany przedłożyć podmiotowi, na rzecz którego wykonuje te zadania, dokument potwierdzający prawo wykonywania zawodu).

W przepisach przejściowych w art.  143 ust. 1 i 2 ww. ustawy przewidziano wprawdzie, że osoby które w dniu wejścia w życie ustawy tj. w dniu 31 maja 2016r., spełniają łącznie warunki do wykonywania zawodu fizjoterapeuty określone w art. 13 ust. 1 pkt 1-5 ustawy (pełna zdolność do czynności prawnych; stan zdrowia pozwala na wykonywanie zawodu; znajomość języka polskiego w stopniu wystarczającym do wykonywania zawodu; rękojmia prawidłowego wykonywania zawodu swoim – dotychczasowe zachowanie w tym niekaralność za umyślne przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu, przeciwko wolności seksualnej i obyczajności oraz za czyny określone w art. 207 i art. 211 k.k; dyplom, świadectwo lub inny dokument, potwierdzający kwalifikacje do wykonywania zawodu) stają się fizjoterapeutami w rozumieniu ww. ustawy i przysługuje im prawo wykonywania zawodu. Osoby takie wpisuje się do Krajowego Rejestru Fizjoterapeutów, na wniosek złożony nie później niż w okresie 2 lat od dnia wejścia w życie ww. ustawy. Od razu jednak przewidziano, że osoby o których mowa powyżej, mogą wykonywać zawód fizjoterapeuty jedynie w okresie 2 lat od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy bez uzyskania wpisu do Krajowego Rejestru Fizjoterapeutów. Termin ten ostatecznie upłynął w dniu 31 maja 2018r. (vide: art.  143 ust. 4 ww. ustawy).

Zgodnie z treścią art. 21 ust. 1 i 3 ww. ustawy prawo wykonywania zawodu stwierdza, na wniosek osoby zainteresowanej, Krajowa Rada Fizjoterapeutów w drodze uchwały, zaś następnie na podstawie ww. uchwały Krajowa Rada Fizjoterapeutów dokonuje wpisu do Krajowego Rejestru Fizjoterapeutów i wydaje dokument „Prawo wykonywania zawodu fizjoterapeuty” (vide: art.  24 ust. 1 ww. ustawy).

                                                                                               Adwokat Karol Kolankiewicz


ISPOZ 2017. Wszystkie prawa zastrzeżone.