Newsy

attention-303861_640.png

O powodzie, dla którego pacjent trafił do przychodni czy szpitala, udzielający pomocy lekarz dowiaduje się najczęściej w zbieranym od pacjenta wywiadzie chorobowym, słysząc np. o wypadku komunikacyjnym, czy też pobiciu. Istnieje także wiele sytuacji, gdy zebranie przez lekarza wywiadu jest wprawdzie niemożliwe lub utrudnione (np. pacjent nieprzytomny, z zaburzeniami mowy, małoletni, czy osoba nie chcąca opowiadać o zdarzeniu), jednakże i wtedy, nawet pomimo braku bezpośredniej relacji pacjenta, mając na uwadze m.in. zakres i rodzaj obrażeń, rozpoznaną chorobę, czy też informacje przekazane przez osoby trzecie (np. ratowników medycznych, który przywieźli pacjenta karetką) lekarze są w stanie z wysokim prawdopodobieństwem stwierdzić, co było powodem doznanego schorzenia, np. postrzał z broni palnej (w ciele pacjenta rana wlotowa i wylotowa, a nawet obecność kuli). Ponadto, lekarze zauważają też często stany rzeczy niezależne od jednostki chorobowej, np. fakt, iż dana osoba doświadczyła przemocy (siniaki na ciele dziecka zaobserwowane podczas osłuchiwania płuc).



Na stronie Rządowego Centrum Legislacji ukazał się projekt Rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie standardu organizacyjnego opieki okołoporodowej[1]. Ten akt, od dawna zapowiadany, budził wiele obaw dotyczących obniżenia jakości opieki nad matkami w trakcie porodu oraz bezpośrednio po nim, jak również zagwarantowania im podstawowych praw (w tym ustawowych), z realizacji których już i tak część placówek się nie wywiązywała. Zgodnie z raportem Najwyższej Izby Kontroli do łamania praw położnic dochodziło w ponad połowie kontrolowanych placówek, a zaledwie 8 z 29 zbadanych przez NIK oddziałów spełniało wszystkie wymogi dotyczące wyposażenia.

Co się zatem zmieniło, a co pozostało takie samo?



Od dnia 13 lipca 2017 r. obowiązuje przepis art. 240 § 1 Kodeksu karnego w nowym brzmieniu. Powyższy przepis nakłada na każdego– w tym także na lekarza, pielęgniarkę, położną, czy ratownika medycznego – obowiązek prawny niezwłocznego zawiadomienia organu powołanego do ścigania przestępstw (Prokuratura, Policja) o karalnym przygotowaniu albo usiłowaniu lub dokonaniu konkretnych wymienionych czynów zabronionych z Kodeksu karnego. W nowym brzmieniu obok dotychczasowej listy poważnych przestępstw (art. 118, art. 118a, art. 120-124, art. 127, art. 128, art. 130, art. 134, art. 140, art. 148, art. 163, art. 166, art. 189, art. art. 252) oraz przestępstw o charakterze terrorystycznym, dodano nowe przestępstwa objęte ww. obowiązkiem, tj. art. 156 (ciężki uszczerbek na zdrowiu), art. 197 §3 lub 4 (zgwałcenie małoletniego lub osoby bliskiej albo ze szczególnym okrucieństwem), art. 198 (seksualne wykorzystanie osoby nieporadnej lub upośledzonej) oraz art. 200 (wykorzystanie seksualne małoletniego).


ISPOZ 2017. Wszystkie prawa zastrzeżone.